Natrum muriaticum PDF Εκτύπωση E-mail
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο για το Natrum Muriaticum από το βιβλίο του κ. Βυθούλκα Ψυχοπαθολογία των ομοιοπαθητικών φαρμάκων.

Παρακαλούμε προσέξτε ότι δεν επιτρέπεται να αντιγράψετε την σελίδα αυτή στη δική σας ιστοσελίδα. Ελέγξτε τη σελίδα μας περί πνευματικών δικαιωμάτων και αντιγραφής για περισσότερες πληροφορίες.

essences των ομοιοπαθητικών φαρμάκων

NATRUM MURIATICUM (Nat-m.)

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της παθολογίας του Nat-m. είναι η ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ, που πηγάζει από ένα αίσθημα μεγάλης ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΤΡΩΤΟΤΗΤΑΣ. Οι ασθενείς Nat-m. είναι συναισθηματικά πολύ ευαίσθητοι. Βλέπουν τις στεναχώριες των άλλων και αισθάνονται ότι κανένα είδος απόρριψης, γελιοποίησης, ταπείνωσης ή λύπης δε θα μπορούσαν προσωπικά να αντέξουν. Συνεπώς, δημιουργούν ένα άτρωτο τείχος γύρω τους, κλείνονται στον κόσμο τους και προτιμούν να διατηρούν τον έλεγχο των καταστάσεων. Αποφεύγουν να πληγωθούν με κάθε τρόπο.

Τα άτομα, που είναι επιρρεπή να αναπτύξουν τον τύπο της Nat-m. παθολογίας, είναι συναισθηματικά ευαίσθητα και τρωτά, αλλά πολύ σταθερά και δυνατά στο διανοητικό και φυσικό επίπεδο. Διανοητικά, έχουν ψηλό βαθμό αντικειμενικότητας και επίγνωσης, καθώς επίσης και μεγάλη συναίσθηση της ευθύνης. Γι' αυτό το λόγο, πιθανόν να ακούνε με συμπάθεια τους άλλους, που όταν είναι απελπισμένοι απευθύνονται σ' αυτούς. Η συναισθηματική ευαισθησία κι η αίσθηση της ευθύνης πρόθυμα οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους στα επαγγέλματα του συμβούλου (δικηγόρου), ψυχοθεραπευτή, ιερωμένου, κ.λπ. Ενώ ακούν με συμπάθεια τα βάσανα των άλλων, τέτοιοι άνθρωποι διατηρούν την αντικειμενικότητα τους και δείχνουν πολύ δυνατοί. Εσωτερικά όμως, απορροφούν τα προβλήματα των άλλων και εντρυφούν σ' αυτά αργότερα. Έτσι αναρωτιούνται: «Πώς θ' αντιδρούσα εγώ σε μια τέτοια κατάσταση; Θα ήμουν ικανός να τη δεχτώ;»

Κάθε στιγμή, τα άτομα με τάσεις Nat-m. βιώνουν βαθιά όλες τις εντυπώσεις της ζωής, συσσωρεύοντας γνώσεις και καταλαβαίνοντας περισσότερα από την ηλικία τους. Είναι δυνατοί άνθρωποι και τους αρέσει να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις, ακόμα κι αν περικλείουν συναισθηματικό κίνδυνο. Στην αρχή απολαμβάνουν τη συντροφιά και καταφέρνουν να διατηρήσουν τη συναισθηματική επαφή με τους άλλους. Χαίρονται να δέχονται την αγάπη των άλλων, που στην πραγματικότητα ενδόμυχα την προσδοκούν και την απαιτούν, αν και οι ίδιοι δεν εκφράζουν εύκολα την αγάπη τους.

Είναι τόσο ευαίσθητοι, που πληγώνονται με το παραμικρό σχόλιο ή χειρονομία, που θα μπορούσε να σημαίνει κοροϊδία ή απόρριψη. Οι έφηβοι Nat-m., για παράδειγμα, διστάζουν να ζητήσουν ραντεβού, γιατί φοβούνται την απόρρι- ψη. Ακόμη και μη πραγματική περιφρόνηση μπορεί να τους κάνει να υποφέρουν. Αφού πληγωθούν αρκετές φορές, μαθαίνουν να είναι προσεχτικοί. Σκέπτονται δύο φορές πριν μπλεχτούν σε μια συναισθηματική εμπειρία. Κατευθύνονται σε εσωστρεφείς δραστηριότητες που είναι συναισθηματικά «ασφαλείς», π.χ. διαβάζουν βιβλία (συνήθως ρομαντικά μυθιστορήματα ή θέματα που έχουν πρακτική αξία στις ανθρώπινες σχέσεις), ακούνε μουσική, εντρυφούν σε σκέψεις και φαντασιώσεις.

Μπορεί να είναι ικανοποιημένοι μέσα στη μοναξιά τους. Τείνουν να γίνουν αυτάρκεις, θέλουν να λύνουν τα προβλήματα τους μόνοι τους, χωρίς να εμπιστεύονται τη βοήθεια απ' τους άλλους ανθρώπους. Βαθμιαία, φτάνουν στο σημείο να μη χρειάζονται επαφή με τον εξωτερικό κόσμο. Αν κάποιος εισδύει στον ιδιαίτερο, εσωτερικό τους κόσμο, μπορεί να γίνουν μνησίκακοι. Κυριότερο ενδιαφέρον τους στη ζωή γίνεται το «να μην πληγώσουν και να μην πληγωθούν».

Το αποτέλεσμα του συναισθηματικού πόνου, για τον εαυτό τους ή για τους άλλους, θα ήταν το τέλος του κόσμου γι' αυτούς. Είναι εντελώς ανίκανοι να πληγώσουν κάποιον εν γνώσει τους. Γι' αυτό το λόγο, γίνονται πολύ σοβαροί. Δεν κάνουν αστεία, που θα μπορούσαν από απροσεξία να γελοιοποιήσουν κάποιον άλλον. Μπορεί να εμφανίζονται ψυχροί και υπερβολικά αντικειμενικοί στους άλλους, γιατί προσέχουν πολύ να μην αποκαλύψουν τη συναισθηματική τους τρωτότητα και να μην πληγώσουν τους άλλους. Αυτό, συνδυασμένο με το συναίσθημα της ευθύνης του Nat-m., καταλήγει σε ενοχή, που είναι ένας δυνατός κινητήριος παράγοντας στη ζωή αυτών των ανθρώπων.

Σωματικά, τα παιδιά Nat-m. είναι πιθανώς λεπτά και ευαίσθητα. Συχνά θα δείτε μια λεπτή, οριζόντια γραμμή, που χωρίζει το κάτω βλέφαρο στα δύο. Αυτή η αυλακιά συνήθως βρίσκεται σε νεαρά κορίτσια με υστερικές προσωπικότητες. ʼλλα φάρμακα, που εμφανίζουν αυτή τη γραμμή είναι η Asafoetida, το Lilium tig. και ο Moschus. Επιπρόσθετα, μπορεί να υπάρχει ένα χαρακτηριστικό τσάκισμα στο μέσον του κάτω χείλους.

Ένα παιδί Nat-m. είναι πολύ ευαίσθητο στη δυσαρμονία. Αν οι γονείς του μαλώνουν το παιδί μπορεί να μην αντιδράσει αμέσως, αλλά μέσα του θα υποφέρει, ίσως μέχρι του σημείου να αποκτήσει ένα σωματικό ενόχλημα. Αυτά τα παιδιά συνήθως έχουν πολύ καλή διαγωγή. Δεν είναι απαραίτητο να τιμωρηθούν αυστηρά, γιατί ένα απλό βλέμμα αποδοκιμασίας αρκεί. Η υστερική τάση των παιδιών Nat-m. φαίνεται εύκολα, όταν τα επιπλήττουν αυστηρά. Τότε αντιδρούν σε ακραίο βαθμό και παραφέρονται, πέφτοντας στο πάτωμα, κλωτσώντας και φωνάζοντας. Η παρηγοριά και η καθησύχαση δεν ωφελούν και μπορεί πραγματικά να τα κάνουν χειρότερα. Θα συνεχίσουν να παραφέρονται, μέχρις ότου αποφασίσουν μόνα τους να σταματήσουν.

Σε μεγαλύτερη ηλικία, η υστερική τάση εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο. Συνήθως, οι άνθρωποι Nat-m. δεν εκφράζουν εύκολα τα συναισθήματα τους• δεν κλαίνε εύκολα, για παράδειγμα, όταν υποφέρουν από θλίψη. Μπορεί να είναι εντελώς σοβαροί στη συμπεριφορά τους. Όταν είναι όμως νευρικοί ή κάτω από στρες, τείνουν να γελούν για σοβαρά θέματα, να γελούν ανόητα, υστερικά. Καθώς δεν μπορούν να ελέγξουν αυτό το γέλιο, ξεσπούν σε υστερικό κλάμα.

Οι έφηβοι αυτού του τύπου είναι πιθανώς ήσυχοι και αποσυρμένοι, αλλά με συναίσθηση της ευθύνης και της ακεραιότητας. Σ' ένα πάρτυ συνήθως κάθονται παράμερα, διασκεδάζοντας με το να παρατηρούν τους άλλους και να φαντάζονται τι νοιώθουν αυτοί. Αν κάποιος τους ελκύσει, δε θα φλερτάρουν ούτε θα φερθούν φιλικά. Αντίθετα, μπορεί να μη δείξουν καθόλου ενδιαφέρον, αλλά να παρακολουθούν τον άλλον μόνο με την άκρη του ματιού τους. Μπορεί να φαντάζονται, ότι και το άλλο πρόσωπο ενδιαφέρεται ανάλογα και μπορεί ρομαντικά να βγάλουν την όλη κατάσταση απ' τις διαστάσεις της. Αυτός είναι ο λόγος που ο Kent αναφέρει, ότι ένα νέο κορίτσι που χρειάζεται Nat-m., θα ερωτευθεί εύκολα έναν παντρεμένο άντρα ή κάποιο άλλο ανέφικτο πρόσωπο. Αυτό τότε θα του προκαλέσει έντονο άγχος και λύπη και το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη εσωστρέφεια.

Αναπτύσσουν έντονη συναισθηματική προσήλωση για τους ανθρώπους, αλλά δε δείχνουν τα συναισθήματα τους. Μια κόρη νοιώθει βαθιά αγάπη για τον πατέρα της, χωρίς κανείς άλλος να το καταλαβαίνει. Αργότερα ο πατέρας πεθαίνει. Η κόρη λυπάται σιωπηλά, κλειδώνεται στο δωμάτιο της και κλαίει στο μαξιλάρι της. Προς έκπληξη όλων των άλλων γύρω της — που δεν είχαν αντιληφθεί το βάθος της αγάπης της — γίνεται πολύ εσωστρεφής και θέλει να μένει μόνη της, με τα βιβλία της και τη μουσική. Δεν κλαίει ούτε οδύρεται μπροστά στους άλλους — ίσως μόνο σποραδικά αναστενάζει. Αυτή η εσωτερική κατάσταση συνεχίζεται, μέχρι που τελικά καταρρέει. Τότε υπάρχουν ανεξέλεγκτοι, υστερικοί λυγμοί με αδρά τινάγματα του σώματος, σπα- σμούς και υφάλματα. Τέτοιο ξέσπασμα συνήθως διαρκεί μόλις λίγη ώρα και το κορίτσι γρήγορα επανακτά τον έλεγχο και την ηρεμία του.

Το πρώτο στάδιο της παθολογίας του Nat-m. εμφανίζεται στο σωματικό επίπεδο. Μπορεί να υπάρχει γαστρίτιδα, αρθρίτιδα, ημικρανίες, πονοκέφαλοι, γαγγραινώδη έλκη ή έρπητας στο κάτω χείλος. Όπως θα περιμέναμε, τέτοιες καταστάσεις είναι πιθανόν να εμφανισθούν μετά από μια περίοδο εσωστρέφειας, η οποία ακολουθεί έντονη λύπη ή ταπείνωση. Εναλλάξ, ο ασθενής μπορεί να αντιδρά υστερικά σε κάθε επίδραση του περιβάλλοντος — υπερευαισθησία στο θόρυβο, στο φως, στον καπνό των τσιγάρων κ.λπ. Σε τέτοιους ασθενείς, η αλλεργία και το έκζεμα είναι συνηθισμένα.

Νευρολογικές διαταραχές είναι επίσης πολύ συχνές στο Nat-m. Νευραλγίες, που προσβάλλουν το αριστερό μάτι ή τα αριστερά μεσοπλεύρια νεύρα για παράδειγμα, είναι συχνές. Η κατά πλάκας σκλήρυνση συχνά ανταποκρίνεται στο Nat-m. επίσης, όταν η ολότητα των συμπτωμάτων συμφωνεί. Καρδιολογικά προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν, αλλά τείνουν να εκδηλώνονται σαν αρρυθμίες και αίσθημα παλμών — που οφείλονται στην επίδραση του νευρικού συστήματος στην καρδιά.

Είναι κατά τη διάρκεια των πρώιμων φάσεων της παθολο- γίας, που βρίσκουμε μερικά από τα πιο γνωστά συμπτώματα - κλειδιά του Nat-m. Ο ασθενής έχει έντονη επιθυμία γι' αλάτι και απέχθεια στις γλοιώδεις τροφές και στο λίπος, καθώς επίσης και απέχθεια στο κοτόπουλο. Χαρακτηριστικά, υπάρχει έλλειψη αντοχής στη ζέστη, ευαισθησία στο φως και επιδείνωση από τον ήλιο (στους πονοκεφάλους και στο δέρμα ιδιαιτέρως). Αυτά βρίσκονται σε διάφορους βαθμούς σ' όλα τα Natria και εκφράζονται σχεδόν εξίσου και στο Nat-m. Η επιδείνωση του Nat-m. από τον ήλιο και το φως δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη, όσο είναι στο Nat-s. Η επιδείνωση από τον ήλιο επίσης δεν είναι τόσο έντονη, όσο στο Nat-c. Ο ασθενής Nat-m. μπορεί να είναι ευαίσθητος και στη ζέστη και στο κρύο, αν και συνήθως είναι περισσότερο στη ζέστη. Είναι λιγότερο ευαίσθητος στη ζέστη από το Nat-s. κι επίσης λιγότερο ευαίσθητος στο κρύο από το Nat-c.

Ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα του Nat-m. είναι ότι δεν μπορεί να ουρήσει ή να αφοδεύσει παρουσία άλλων. Αυτό ξεκινά από το φόβο μήπως γελιοποιηθεί και έχει σαν αποτέλεσμα τη χρόνια τάση των σφιγκτήρων μυών, που μπορούν να χαλαρώσουν μόνο όταν βρίσκεται μόνος του. Καθώς η συναισθηματική τρωτότητα γίνεται όλο και περισσότερο παθολογική, ο ασθενής γίνεται καταθλιπτικός. Δεν μπορεί να παρηγορηθεί και μπορεί ακόμη να έχει τάσεις αυτοκτονίας. Υποθέστε, για παράδειγμα, ότι ένας νέος άντρας δοκιμάζει έντονη απόρριψη ή λύπη. Αποσύρεται στο δωμάτια του και ακούει την πιο θλιβερή μουσική που μπορεί να 6ρει. Η μουσική δεν αποσκοπεί στο να ελαφρύνει την κατάθλιψη, αλλά μάλλον στο να προσθέσει σ' αυτήν. Βυθίζεται μέσα στην κατάθλιψη. Αν ένα πράγμα πάει στραβά, αυτός υπερβάλλει τα πάντα δυσανάλογα. Δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει. Προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα μόνος του. Τελικά, όταν η κατάθλιψη αρχίζει να περνά, επανακτά μια πιο κατάλληλη προοπτική στη ζωή και η μουσική σ' αυτό το σημείο θα ανακουφίσει τα κατάλοιπα της κατάπτωσης. Μ' αυτή τη λογική, η μουσική μπορεί είτε να επιδεινώσει είτε να βελτιώσει το Nat-m., ανάλογα με τις περιστάσεις.

Αυτό το είδος της κατάθλιψης είναι μια μορφή υστερικής αντίδρασης. Συνήθως ο ασθενής Nat-m. είναι αντικειμενικός, όσο διατηρείται ο έλεγχος πάνω στα συναισθήματα. Αλλά μόλις ο συναισθηματικός έλεγχος καταρρεύσει, ο ασθενής γίνεται παράλογος και η συναισθηματική σφαίρα κυβερνά τα πάντα.

Καθώς η παθολογία προχωρεί πέρα από τη φάση της κατάθλιψης, ο ασθενής αρχίζει να παρουσιάζει περιοδικότητα των φυσικών συμπτωμάτων και εναλλαγή των διαθέσεων. Σωματικά συμπτώματα εμφανίζονται σε προβλεπόμενα διαστήματα και περιόδους. Γι' αυτό το Nat-m. συχνά ενδείκνυται σε ασθενείς που έχουν υποφέρει από ελονοσία στο παρελθόν ή που έχουν επηρεαστεί άσχημα από κινίνη. Μπορεί επίσης να είναι χρήσιμο σε ασθενείς που στην οικογένεια τους υπήρχε ιστορικό ελονοσίας. Οι κρίσεις ημικρανίας, που συχνά βλέπουμε σε ασθενείς Nat-m., τείνουν να συμβαίνουν σε σταθερές ώρες, συνήθως μεταξύ 10 π.μ. και 3 μ.μ. Οι ασθματικές προσβολές παρομοίως, έχουν τάση να εμφανίζονται μεταξύ 5 και 7 μ.μ.

Η διάθεση ταλαντεύεται από παράλογη κατάθλιψη μέχρι παράλογη χαρά. Καθώς η αντικειμενικότητα του ασθενή μεταβάλλεται, καθετί στο συναισθηματικό επίπεδο φτάνει στα άκρα. Σ' αυτό το στάδιο, μερικά από τα χαρακτηριστικά σωματικά συμπτώματα μπορεί βαθμιαία να εξαφανιστούν. Καθώς η παθολογία προχωρεί σε βαθύτερα επίπεδα, μπορεί να μην υπάρχει πια επιθυμία γι' αλάτι, απέχθεια στις γλοιώδεις ή λιπαρές τροφές, επιδείνωση απ' τον ήλιο, κ.λπ. Η εξαφάνιση αυτών των χαρακτηριστικών είναι ευθέως ανάλογη με την προοδευτική εμβάθυνση του παθολογικού σταδίου. Συχνά είναι απαραίτητο για τον ομοιοπαθητικό να ρωτήσει για τέτοια συμπτώματα, όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν.

Καθώς η παθολογία αρχίζει να φτάνει στο συναισθηματικό επίπεδο, ο πρώτος φόβος που αναπτύσσεται είναι η κλειστοφοβία. Στα πρώτα στάδια, οι ασθενείς Nat-m. απολαμβάνουν σχετική συναισθηματική ελευθερία και δυσανασχετούν σε κάθε περιορισμό που τους επιβάλλουν οι άλλοι. Αργότερα, η τρωτότητά τους τους αναγκάζει να κλειστούν. Όταν αντιλαμβάνονται (αισθάνονται) το ίδιο είδος κλεισίματος, όπως αυτό που έχουν δημιουργήσει μέσα τους, κι έξω απ' τον εαυτό τους (π.χ. σε κλειστά ή στενά μέρη), τότε φοβούνται. Μαζί με την κλειστοφοβία, εμφανίζεται ακαμψία (αυστηρότητα) στο συναισθηματικό και διανοητικό επίπεδο. Ο ασθενής αναπτύσσει έμμονες ιδέες• βλέπει τα πράγματα μέσα από τους όρους του καλού ή κακού, του σωστού ή λάθους, του ακριβούς ή ανακριβούς, του πρακτικού ή μη πρακτικού.

Τελικά, γεννιέται ένα υποχονδριακό άγχος για την υγεία, ιδιαίτερα όσον αφορά τις καρδιακές παθήσεις. Αυτή η υποχονδρίαση σχετίζεται με τη σχολαστικότητα του Nat-m. Ο ασθενής προσπαθεί ψυχαναγκαστικά να αποφύγει τη μόλυνση — καθαρίζοντας συνεχώς, πλένοντας τα χέρια του, απολυμαίνοντας το καθετί. Η σχολαστικότητα του Nat-m. είναι βασικά φόβος για μικροβιακή μόλυνση και όχι τόσο το αίσθημα αηδίας, που συναντάμε σ' άλλα φάρμακα (Sulph., Puls., Merc, Phos., Mez. ). Επίσης στο Nat-m. το άγχος υγείας είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από την υποχονδρίαση, η οποία είναι κάτι περισσότερο από άγχος — λιγότερη ψυχαναγκαστική προσοχή σε λεπτομέρειες σχετικά με την υγεία.

Τελικά, ακόμα και οι καταναγκαστικοί μηχανισμοί ελέγχου καταρρέουν εντελώς και τα άτομα εκφράζουν ανοιχτά καθετί, που προηγουμένως δεν επιτρεπόταν. Γίνονται αδιάντροποι, επιδειξιομανείς, μιλούν αισχρά, κ.λπ. Στο τελευταίο στάδιο, οι ασθενείς nat-m. συνήθως δε χάνουν το διανοητικό έλεγχο, ώστε να αναπτύξουν κανονική ψύχωση, αλλά εμφανίζουν απλώς αδιάντροπη συμπεριφορά.

To Nat-m. είναι πολύ βαθύ φάρμακο και συνταγογράφεται τόσο συχνά στο Δυτικό μας κόσμο, που θα έπρεπε να συγκριθεί με πολλά άλλα φάρμακα. Η Ignatia φυσικά, βρίσκεται πιο κοντά στο nat-m. από όλα τ' άλλα φάρμακα. Σε πολλά σημεία είναι ουσιαστικά ίδια. Γι' αυτό το λόγο, συχνά αντικαθιστά το ένα τ' άλλο σε ειδικές περιπτώσεις. Γενικά, η Ign. δρα πιο επιφανειακά και είναι πιθανότερο να ενδείκνυται σε περιπτώσεις, όπου οι αντιδράσεις των ασθενών είναι πιο επιφανειακές. Οι ασθενείς Nat-m. έχουν μεγαλύτερη δύναμη, μπορούν να αντέξουν περισσότερα συναισθηματικά στρες και πιο έντονα σοκ, χωρίς να καταρρεύσουν. Τα άτομα Ign. καταρρέουν με σχετικά μικρότερα στρες. Επιπλέον, η Ign. παθολογία δεν προσβάλλει εύκολα το σωματικό επίπεδο. Έτσι, η Ign. ενδείκνυται κυρίως σε συναισθηματικές αντιδράσεις μετά από συνηθισμένες λύπες που δοκιμάζονται στη ζωή, ενώ το Nat-m. ενδείκνυται συνήθως σε καταστάσεις ιδιαιτέρων στρες, ειδικά εκείνων που προκαλούν σωματική κατάρρευση. Ο ασθενής Ign. συχνά αισθάνεται κόμπο στο λαιμό ή σφίξιμο στην αναπνοή, ειδικά μετά από συναισθηματικό σοκ. Ο χαρακτηριστικός αναστεναγμός της Ign. είναι μια προσπάθεια να ανακουφίσει αυτή την αίσθηση σφιξίματος. Η Ign. κλαίει πιο εύκολα και είναι πιθανότερο να κλαίει κατά τη διάρκεια της Ομοιοπαθητικής συνέντευξης παρά το Nat-m. Μετά από λύπη, ο ασθενής Ign. είναι λιγότερο πιθανόν να έχει αϋπνίες, σε σχέση με το Nat-m.

Συχνά, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν κυρίως σωματικά συμ- πτώματα, μπορεί να είναι δύσκολο να διαφοροδιαγνωστεί ο Phosphorus. από το Nat-m. Σωματικά και οι δύο φαίνονται εντελώς όμοιοι — λεπτοί, ευαίσθητοι, ίσως ακόμη υπερθυροειδικοί. Η κύρια διαφορά φυσικά είναι, αν ο ασθενής έχει προσωπικότητα κλειστή ή ανοιχτή. Το ευαίσθητο άτομο, που τείνει να είναι πιο συγκρατημένο και να διαφεύγει, που ακουμπάει πίσω στην καρέκλα ενώ περιγράφει τα συμπτώματα του, είναι πιο πιθανόν να χρειάζεται nat-m. Ο ασθενής Phos. από την άλλη μεριά, είναι πολύ ανοιχτός και εκφραστικός συναισθηματικά, τείνει να ακουμπάει μπροστά και αποκτά προσωπική επαφή με το γιατρό.

To Lil-t. είναι πολύ υστερικό φάρμακο, όπως και το Nat-m. Αν ο ασθενής Lil-t. δοκιμάσει απόρριψη ή ταπείνωση όμως, θα υπάρξει μια στιγμιαία, παρορμητική αντίδραση. Το Nat-m. απ' την άλλη μεριά, θα υποφέρει μέσα του και θα περιμένει πολύ καιρό μέχρι τελικά να ξεσπάσει σε υστερική αντίδραση. To Lil-t. είναι επίσης πιο πιθανό να είναι κακεντρεχές και σκληρό κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας αντίδρασης, ενώ το Nat-m. θα επιβάλει στον εαυτό του να υποφέρει, παρά να προκαλέσει κακό σε κάποιον άλλον.

Ο Mosch. είναι ένα άλλο υστερικό φάρμακο, αλλά η διάκριση είναι πολύ εύκολη. Αυτός ο τύπος υστερίας απευθύνεται στους άλλους, για να τον προσέξουν. Είναι ένας χειρισμός, μια προσπάθεια για συναισθηματικό εκβιασμό των άλλων, ώστε να έχει την επιθυμητή ανταπόκριση. To Nat-m. θα έκρυβε μάλλον κάθε αντίδραση, όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η Puls, μερικές φορές συγχέεται με το Nat-m. Και τα δύο δεν αντέχουν τη ζέστη, χειροτερεύουν με τον ήλιο και απεχθάνονται το λίπος. Η Puls, όμως, είναι υπερβολικά εκφραστική συναισθηματικά, δίνοντας αυτομάτως αγάπη. Όταν η ασθενής Puls, κλαίει (πράγμα που συμβαίνει εύκολα) είναι ένα «γλυκό» (πράο) ευγενικό κλάμα, ενώ το κλάμα του Nat-m. είναι σπασμωδικό — δυνατοί λυγμοί που ταράζουν όλο το σώμα. Η ασθενής Puls, που υποφέρει, θα αναζητήσει ενεργά βοήθεια από τους άλλους και θα εξαρτηθεί απ' αυτούς. To Nat-m. έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση και προτιμά να λύνει τα προβλήματα μόνο του.

To Lycopodium. είναι ένα φάρμακο, που επιδεικνύει μια εξωτερική εικόνα σε αντίδραση της εσωτερικής του κατάστασης, αλλά μέσα του είναι αδύναμο και δειλό. To Nat-m. είναι δυνατό, αλλά τρωτό στο να πληγωθεί συναισθηματικά.

Η Sepia συνδέεται στενά με το Nat-m. Ιδιαίτερα στα παιδιά μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να τα ξεχωρίσουμε. Τα παιδιά Sepia είναι πολύ ευαίσθητα και πολύ πιο ευερέθιστα από τα Nat-m. Μέσα στην ευερεθιστότητα τους, μπορεί να κοκκινίζουν και να είναι υπερκινητικά. Στην εφηβεία, είναι σαν ο ασθενής Sepia να έχει καταρρεύσει απ' αυτή την υπερβολική ευερεθιστότητα. Γίνεται κουρασμένος, διανοητικά νωθρός και απαθής. To Nat-m. έχει συναισθήματα, αλλά δεν τα εκφράζει εύκολα. Η Sepia βασικά τα έχει χάσει. Ο ασθενής Sepia είναι πολύ πιθανό να είναι κακεντρεχής και σκληρός, σχεδόν διασκεδάζοντας να πληγώνει τους άλλους. Αυτό είναι αδιανόητο για το Nat-m.