Home Ομοιοπαθητική Θεραπευμένα Περιστατικά
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ PDF Εκτύπωση E-mail
Το παρακάτω κείμενο είναι το πλήρες Κεφάλαιο 9: Χρήσιμες πληροφορίες για τους ασθενείς, από το βιβλίο Ομοιοπαθητική - Η Ιατρική για τη Νέα Χιλιετία του κ. Γιώργου Βυθούλκα.

Παρακαλούμε προσέξτε ότι δεν επιτρέπεται να αντιγράψετε την σελίδα αυτή στη δική σας ιστοσελίδα. Ελέγξτε τη σελίδα μας περί πνευματικών δικαιωμάτων και αντιγραφής για περισσότερες πληροφορίες.

Homeopathy - Medicine for the New Millenium

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός έρχεται αντιμέτωπος με ένα πολύ σημαντικό καθήκον, την ακριβή επιλογή της σωστής θεραπείας σε κάθε στάδιο της αντιμετώπισης του αρρώστου, αλλά και ο ασθενής έχει επίσης σημαντικές ευθύνες. Η ομοιοπαθητική είναι μια ισχυρή και αποτελεσματική θεραπευτική, αλλά απαιτεί πολλά και από τον ασθενή. Ο ασθενής πρέπει να μάθει να παρατηρεί τομείς της ζωής του που συνήθως αγνοούνται από τους περισσότερους ανθρώπους και αυτή η παρατήρηση πρέπει να γίνεται αντικειμενικά και χωρίς υπερβολές.

Δεν αρκεί να κρατά ο ασθενής ένα σημειωματάριο με κάδε λεπτομέρεια. Ο ομοιοπαθητικός θα αποφασίσει τελικά ποιες λεπτομέρειες είναι σημαντικές και ποιες όχι, μετά από ερωτήσεις που θα υποβάλει ο ίδιος. Τα συμπτώματα είναι εκφράσεις της ζωτικής δύναμης και ως τέτοια αποτελούν τη βάση για την ομοιοπαθητική συνταγογράφηση. Εκείνα τα συμπτώματα που σημειώνονται από τον ασθενή κάθε ημέρα, όσο μικρά και ασήμαντα μπορεί να φαίνονται, είναι συμπτώματα τα οποία δημιουργούνται από τη ζωτική δύναμη του οργανισμού και, συνεπώς, είναι αυτά που θα καθοδηγήσουν στη θεραπεία.

Από την άλλη μεριά, είναι σημαντικό να μη φτάνει ο ασθενής στα άκρα. Μερικοί άνθρωποι, για να μη δώσουν λάθος πληροφορίες στον ομοιοπαθητικό τους, παραείναι προσεκτικοί και έτσι αγνοούν τις αλλαγές που τους συμβαίνουν, μέχρι να γίνουν απόλυτα σίγουροι για αυτές. Για παράδειγμα, αν ένας ασθενής αυτού του τύπου παρατηρήσει ότι αισθάνεται πιο πολύ το κρύο, το μυαλό του θα ψάξει για πιθανές εξηγήσεις. Αν κάποιος ψάξει αρκετά, είναι πιθανό να βρει τρόπο να εξηγήσει τα πάντα και έτσι δεν μένει τίποτα για να το αναφέρει στο γιατρό του, εκτός από τα παθολογικά του συμπτώματα. Αυτή η προσέγγιση αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για τον ομοιοπαθητικό, γιατί θα υπάρχουν πολύ λίγα συμπτώματα στα οποία θα μπορέσει να στηρίξει τη θεραπεία του.

Έτσι, είναι πιθανό να απομακρυνθούμε προς άλλη κατεύθυνση - είτε αναφέροντας πάρα πολλά συμπτώματα που δεν έχουν σημασία, είτε βρίσκοντας τον τρόπο να εξηγήσουμε πολλά συμπτώματα που δεν τα αναφέρουμε αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ σημαντικά. Η καλύτερη τακτική είναι η μέση οδός. Ο ασθενής θα πρέπει να δεχθεί το γεγονός ότι καθένας μας είναι κάτι το ιδιαίτερο, το διαφορετικό, και ότι κάθε σύμπτωμα που παρατηρεί στον εαυτό του, μπορεί να είναι απλώς μια εκδήλωση της ιδιαιτερότητας του.

Την ίδια στιγμή, ο ασθενής δεν θα πρέπει να δίνει απόλυτη σημασία σε αυτές τις αλλαγές. Θα πρέπει να αποφεύγει να ερμηνεύει ό,τι παρατηρεί. Αλλιώς, μπορεί να αρχίσει να φαντάζεται ότι έχει κάποια σοβαρή αρρώστια ή ότι είναι περισσότερο άρρωστος από ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Για αυτό συνιστώ μια στάση αντικειμενική και χωρίς πάθος. Οι παρατηρήσεις συμπτωμάτων είναι μόνο αυτό και τίποτε άλλο: μόνο παρατηρήσεις. Καμία κρίση δεν πρέπει να γίνεται σ' αυτές. Είναι εκδηλώσεις του μοναδικού τρόπου με τον οποίο ο αμυντικός μηχανισμός κάθε ανθρώπου προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία του.

Η βασική αποστολή του ασθενούς είναι να αναφέρει στον ομοιοπαθητικό κάθε απόκλιση από τη φυσιολογική λειτουργία, όχι μόνο σε φυσικό, αλλά και σε διανοητικό και συναισθηματικό επίπεδο. Οι ομοιοπαθητικοί δεν περιορίζονται σε σωματικά συμπτώματα που οδηγούν στη συμβατική διάγνωση. Πολύ πιο σημαντική είναι η μεγάλη ποικιλία των συμπτωμάτων που εκφράζονται σε κάθε τομέα της ζωής του ασθε- νούς - σχέσεις, άγχος στην εργασία, αντιδράσεις στις περι- βαλλοντικές αλλαγές, επιθυμία ή απέχθεια σε τροφές, σεξουα- λική επιθυμία, ποιότητα ύπνου κ.ο.κ.

Ακόμα και μικρές παρατηρήσεις που φαίνονται ασήμαντες από πλευράς παθολογίας μπορεί να είναι κρίσιμες από την ομοιοπαθητική σκοπιά - ιδιαίτερα αν είναι κάτι που έχει σημασία για τον ασθενή. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι σε έναν ασθενή διαγνώσθηκε από συμβατικούς γιατρούς ότι πάσχει από ελκώδη κολίτιδα. Ο ασθενής είναι συνηθισμένος να συζητά όλη την ώρα της ιατρικής επίσκεψης λεπτομέρειες για τις συνήθειες του εντέρου του. Ο ομοιοπαθητικός ενδιαφέρεται για αυτές τις πληροφορίες, αλλά θα διαθέσει πολύ περισσότερο χρόνο για την κατάσταση του ασθενούς γενικότερα.

Για τον ομοιοπαθητικό, η πιο χρήσιμη πληροφορία μπορεί να είναι ότι ο ασθενής είναι συχνά ανήσυχος - ιδιαίτερα σχετικά με το μέλλον, εύκολα τρομάζει με αιφνίδιους θορύβους, μπορεί να κοιμηθεί μόνο όταν είναι ξαπλωμένος στο δεξιό πλευρό και ότι έχει μια ακατανίκητη επιθυμία για αλάτι. Τέτοιες πληροφορίες είναι άσχετες για το συμβατικό γιατρό, αλλά οδηγούν τον ομοιοπαθητικό να βρει το σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Μια άλλη ευθύνη του ασθενούς είναι να αποφύγει την ανυπομονησία, ειδικά αν πάσχει από χρόνια νοσήματα. Δεν μπορεί κάποιος να περιμένει άμεση ανακούφιση από τα συμπτώματα του, όπως συμβαίνει με τα αναλγητικά, τα ηρεμιστικά ή την κορτιζόνη. Η ομοιοπαθητική δεν έχει ειδικά φάρμακα για να ανακουφίζει τον πόνο, να μετριάσει την ανησυχία, να επιδράσει στην αϋπνία κ.τλ. Οι ομοιοπαθητικές συνταγές σχεδιάζονται πάντα για να επιφέρουν ισορροπία σε ολόκληρο τον οργανισμό. Στόχος είναι η αρμονική λειτουργία σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης, όχι μόνο προσωρινή ανακούφιση των ειδικών συμπτωμάτων. Μερικές φορές αυτή η διαδικασία διαρκεί βδομάδες ή μήνες και στις πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσει ένα ή δύο χρόνια.

Οι ασθενείς συμβουλεύονται τους ομοιοπαθητικούς με τη σκέψη ότι πιθανόν να συμβεί ένα θαύμα και η χρόνια πάθησή τους να φύγει από τη μια μέρα στην άλλη. Παρόλο που κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά, δεν είναι έτσι πάντα και όταν η διαδικασία είναι πιο αργή από ό,τι περίμεναν, εγκαταλείπουν την ομοιοπαθητική και αναζητούν άλλη θεραπεία. Ο νόμοι της φύσης έχουν το δικό τους ρυθμό και δεν επιταχύνονται επειδή το επιθυμεί ο ασθενής.

Ο πραγματικός χρόνος που χρειάζεται για μια θεραπεία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ο πρώτος είναι η ισχύς της ζωτικής δύναμης κατά την έναρξη της αγωγής. Ενας ασθενής με ισχυρό οργανισμό 3α βελτιωθεί πολύ πιο σύντομα, ενώ κάποιος με αδύναμη ζωτικότητα θα χρειαστεί μακρύτερη θεραπεία. Δυνατοί ασθενείς μπορεί να χρειαστούν μία μόνο συνταγή, ενώ οι αδύνατοι μπορεί να χρειαστούν μια σειρά προσεκτικών συνταγών για να θεραπευτούν.

Η ισχύς του αμυντικού μηχανισμού καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από κληρονομικούς παράγοντες. Ασθενείς που προέρχονται από οικογένειες που εμφάνισαν πολλές χρόνιες νόσους, είναι πιθανόν να απαιτήσουν μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας. Επιπρόσθετα, ασθενείς με ιστορικό αρκετών παθήσεων, ιδιαίτερα αν αντιμετωπίστηκαν με τα συμβατικά φάρμακα, παρουσιάζουν πολλά προβλήματα στην ομοιοπαθητική θεραπεία. Και, τελικά, ασθενείς με μακρύ ιστορικό φτωχής διατροφής, χωρίς άσκηση, με κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών, θα περιμένουν ίαση μόνο μετά από παρατεταμένη περίοδο θεραπείας.

Ασθενείς που είναι συνηθισμένοι σε συμβατικές μεθόδους θεραπείας, οι οποίες απαιτούν σχετικά εύκολες αποφάσεις για την ανεύρεση καταπραϋντικών φαρμάκων, μπορεί να απογοητευτούν αρχικά από τη συστηματική, προσεκτική διαδικασία της ομοιοπαθητικής συνταγογραφίας. Σπάνια, ομοιοπαθητικοί γιατροί αντιμετωπίζουν ασθενείς που γίνονται δύσπιστοι όταν ο γιατρός ξοδεύει τόσο πολύ χρόνο για να συμβουλεύεται τα βιβλία του ή τον υπολογιστή του και ακόμα όταν αναζητά φαινομενικά άσχετες λεπτομέρειες για τα συμπτώματα του ασθενούς. Τους δίνεται η εντύπωση ότι ο γιατρός τους δεν ξέρει τι να κάνει και γι' αυτό συμβουλεύεται τα βιβλία.

Ο ασθενής πρέπει ωστόσο να θυμάται ότι η διαδικασία της ανεύρεσης μιας σωστής θεραπείας είναι αρκετά δύσκολη υπόθεση ακόμα και σε φαινομενικά απλές περιπτώσεις. Συνεπώς, ο ασθενής θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος να βλέπει τον ομοιοπαθητικό να αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο και φροντίδα στην περίπτωση του.

Ένας άλλος παράγοντας που επιδρά στη διάρκεια του χρόνου για τη θεραπεία είναι το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται η πλειονότητα των συμπτωμάτων. Ασθενείς που πάσχουν κυρίως από σωματικά συμπτώματα είναι γενικά ευκολότερο να θεραπευτούν από ό,τι ασθενείς που υποφέρουν κυρίως από ψυχικά νοσήματα.

Οσοι έχουν διαταραχή σε αυτά τα βαθιά επίπεδα, νιώθουν πολύ μικρότερη ευεξία και γενικά αισθάνονται περισσότερο περιορισμένοι στις εκφράσεις της ζωής τους. Για αυτό το λόγο, ασθενείς με ψυχικά κυρίως προβλήματα έχουν σχετικά αδύνατη ζωτική δύναμη και η θεραπεία αναμένεται να είναι πιο δύσκολη.

Ακόμα και όταν έχει γίνει n σωστή συνταγογράφηση και η θεραπεία έχει ξεκινήσει, ο ασθενής πρέπει να προσέχει. Υπάρχει ένας ικανός αριθμός παραγόντων που μπορεί να παρέμβει στη δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Εάν δεν υπάρξουν αυτές οι παρεμβάσεις, η καλυτέρευση μπορεί να συνεχίζεται για χρόνια, αλλά αν η θεραπεία διακοπεί εξαιτίας τέτοιων παρεμβάσεων, τότε θα υπάρξει υποτροπή και η αντιμετώπιση γίνεται πολύ δυσκολότερη.

Τα χημικά φάρμακα είναι ανάμεσα στους ισχυρότερους παρεμβατικούς παράγοντες. Μια περιστασιακή χορήγηση ασπιρίνης για παροδικούς πόνους γενικά δεν αποτελεί πρόβλημα, αλλά η συνεχής χρήση αναλγητικών, ηρεμιστικών, αντιβιοτικών, αντισυλληπτικών ή της κορτιζόνης, μπορεί να εξουδετερώσει πλήρως τη δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Σε μερικές περιπτώσεις, ακόμα και η οδοντοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει το ίδιο αποτέλεσμα. Συνεπώς, οι ομοιοπαθητικοί ασθενείς θα πρέπει να απέχουν από όλες τις άλλες θεραπείες, εκτός από τα πραγματικά επείγοντα περιστατικά και, αν είναι δυνατόν, μόνο μετά από συνεννόηση με τον ομοιοπαθητικό.

Ολα τα ναρκωτικά, η ινδική κάνναβη, η κοκαΐνη, η ηρωίνη, το LSD κ.τλ. θα σταματήσουν τη δράση του ομοιοπαδητικού φαρμάκου και ο οργανισμός θα υποτροπιάσει.

Η καφεΐνη είναι ένα άλλο κοινό ομοιοπαθητικό "αντίδοτο". Ο καφές είναι ένα διεγερτικό που μπορεί να έχει τόσο ισχυρές επιδράσεις όσο και τα φάρμακα. Η ευαισθησία του καδένα ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό, έτσι ώστε για μερικούς ασθενείς μια κούπα ελαφρού καφέ σε αραιά χρονικά διαστήματα μπορεί να μην έχει καμία δράση, ενώ για άλλους ακόμα κι αυτή η μικρή έκθεση μπορεί να είναι αρκετή για να παρέμβει στη θεραπεία. Για αυτό το λόγο, όλοι οι ομοιοπαθητικοί ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν τον καφέ. Ο καφές χωρίς καφεΐνη, το μαύρο τσάι και ο καφές από δημητριακά δεν παρεμβαίνουν στη θεραπεία.

Τα φάρμακα μπορεί να καταστραφούν από την έκθεσή τους στο άμεσο ηλιακό φως, σε δυνατές μυρωδιές (ιδιαίτερα στη μυρωδιά της καμφοράς και άλλων αρωματικών ουσιών) και στην υπερβολική ζέστη ή κρύο. Τα φάρμακα πρέπει να φυλάσσονται σε ένα δωμάτιο του σπιτιού μακριά από έντονες οσμές.

Εξάλλου, οι ασθενείς πρέπει να κάνουν υπομονή αν στη διάρκεια της θεραπείας τους εμφανιστεί κάποια σύντομη θεραπευτική κρίση, η οποία ποτέ δεν είναι επικίνδυνη για την υγεία τους. Κατά τη διαδικασία της θεραπείας, η ενδυνάμωση της ζωτικής δύναμης μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μια παροδική αύξηση των συμπτωμάτων. Συνήθως, αυτό κρατά από μερικές ώρες μέχρι μερικές μέρες, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσει περισσότερο. Αν ο ασθενής δεν καταλάβει αυτή την πιθανότητα, μπορεί αρχικά να του φανεί ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο είχε αντίθετο αποτέλεσμα και ίσως εμφανιστεί η τάση για αναζήτηση ανακούφισης από τα αυξανόμενα συμπτώματα με χημικά φάρμακα. Η ίδια σύγχυση μπορεί να συμβεί αν ο ασθενής περιμένει ότι ποτέ δεν θα έχει υποτροπές, ενώ στην πραγματικότητα είναι πιθανόν να χρειαστεί αρκετές επαναλήψεις για να επιτευχθεί πλήρης ίαση.

Τέλος, ο ασθενής πρέπει να μπορεί να αναγνωρίζει τι συμβαίνει στον οργανισμό του και να εμπιστεύεται την κρίση του γιατρού του. Η ομοιοπαθητική είναι ένα απαιτητικό σύστημα, όχι μόνο για το γιατρό, αλλά και για τον ασθενή. Δεν είναι μια θεραπεία κατά την οποία ο ασθενής επιπόλαια αναφέρει τη διάγνωση των συμβατικών γιατρών, παίρνει ένα χάπι και γίνεται καλά. Απαιτεί μια καλή δόση αντικειμενικής αυτοπαρατήρησης, μια διάθεση συμπάθειας και βοήθειας στην αποστολή που έχει να αντιμετωπίσει ο ομοιοπαθητικός, μια προθυμία αποφυγής των παρεμβατικών παραγόντων και τη σοφία της υπομονής όταν συμβαίνουν θεραπευτικές κρίσεις. Για τους περισσότερους ανθρώπους, αυτές οι ευθύνες είναι αρκετά εύκολο να αναληφθούν και τα αποτελέσματα είναι αντίστοιχα ευχάριστα.

Οταν ο ομοιοπαθητικός έχει αγαπήσει και μελετήσει σε βάθος τη δουλειά του για πολλά χρόνια, μερικές φορές συμβαίνει να αναγνωρίζει αμέσως τη σωστή θεραπεία για τον ασθενή. Αυτό συχνά αποκαλείται λαθεμένα "διαίσθηση". Δεν είναι διαίσθηση αλλά μια πραγματικά μακριά και κυρίως σοβαρή και σε βάθος εξοικείωση με την ομοιοπαθητική γνώση που κάνει κάτι τέτοιο πιθανό.

Στην ομοιοπαθητική, η διάγνωση δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αναγνώριση του φαρμάκου που μπορεί να προκαλέσει - και συνεπώς να θεραπεύσει - ένα προκαθορισμένο σύνολο συμπτωμάτων. Για αυτό οι ομοιοπαθητικοί σε όλο τον κόσμο μιλούν για τους ασθενείς τους λέγοντας "περίπτωση Sulphur" ή "περίπτωση Pulsatilla" κ.λπ., και όχι περίπτωση διαβήτη ή αρθρίτιδας. Ονομάζουν τον ασθενή και το σύνολο των συμπτωμάτων του με το όνομα του ενδεικνυόμενου φαρμάκου.

Τέτοιες εικόνες θα βρείτε στο Παράρτημα I (Materia Medica).

Στην πραγματικότητα, ακόμα και αυτές οι περιγραφές είναι μόνο μια περίληψη, αφού η πλήρης περιγραφή ενός σημαντικού φαρμάκου θα χρειαζόταν περισσότερες από πενήντα σελίδες.

Στη Materia Medica (την Ομοιοπαθητική Φαρμακολογία) ανα φέρονται χιλιάδες ουσίες, οι οποίες καλύπτουν την πλειονότητα των συμπτωμάτων που θα αντιμετωπίσει ο ομοιοπαθητικός κατά τη διάρκεια της ιατρικής του καριέρας. Αλλά πάντοτε κάποιος μπορεί και πρέπει να προσθέτει νέα δεδομένα σε αυτή την πηγή γνώσης. Γιατί πάντοτε θα υπάρχει ανάγκη για νέες έρευνες και νέες δοκιμές για ουσίες που δεν έχουν ακόμα επαρκώς δοκιμαστεί.