Home Ομοιοπαθητική Θεραπευμένα Περιστατικά
Παραδείγματα θεραπευμένων περιστατικών PDF Εκτύπωση E-mail

Σημείωση: αυτές οι περιπτώσεις δεν περιγράφονται με λεπτομέρεια, παρά μόνο το ουσιαστικό θεραπευτικό αποτέλεσμα

Θεραπευμένες περιπτώσεις με Κλασσική Ομοιοπαθητική

(απόσπασμα από το βιβλίο "Ομοιοπαθητική - Ιατρική για τη Νέα Χιλιετία" του Γεωργίου Βυθούλκα)

 

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΑΟΡΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΟΣ

Η πρώτη περίπτωση αναφέρεται σ'έναν 74χρονο άνδρα, τον κ. Σταθόπουλο, έναν Έλληνα πολιτικό μηχανικό, που χειρουργήθηκε για μεταμόσχευση αορτής από τον διάσημο καρδιολόγο Δρ. Μπουλαφέντη, στο καρδιολογικό τμήμα του νοσοκομείου του Χιούστον, στις ΗΠΑ, το 1979. Η διαδικασία της απόρριψης του μοσχεύματος άρχισε αμέσως μετά την επέμβαση και σύντομα ο ασθενής έπεσε σε κωματώδη κατάσταση. Αφού παράμεινε σε κώμα για δυο μήνες, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Αθηνών, "Υγεία", όπου έπαιρνε ισχυρά χημικά φάρμακα, περιλαμβανομένου και του αντιμυκητιασικού φαρμάκου, Αμφοτερισίνη B. To αγγειακό το σύστημα ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, τα νεφρά του εξασθένιζαν και η αρτηριακή του πίεση ήταν πολύ υψηλή. Βρισκόταν υπό την παρακολούθηση δυο καρδιολόγων, ενός παθολόγου και ενός νεφρολόγου.

Όλα του τα άκρα ήταν οιδηματώδη και κυανά από τις επανειλημμένες ενδοφλέβιες χορηγήσεις ορών με φάρμακα. Μετά την πάροδο μακρού χρονικού διαστήματος και λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα της κατάστασης του, οι γιατροί ήρθαν σε απόγνωση και κάλεσαν την κόρη του, μια αρχιτέκτονα, και τον σύζυγό της, έναν καθηγητή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, για να τους πουν ότι αυτά ήταν όλα που μπορούσαν να κάνουν και ότι δε μπορούσε να γίνει τίποτα παραπάνω στην περίπτωσή του. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, του απέμεναν μόνο μερικές ημέρες ζωής.

Σε αυτό το σημείο, η κόρη του και ο άντρας της, που ήταν πολύ καλοί μου φίλοι, με συμβουλεύτηκαν για την απελπιστική κατάσταση του πατέρα τους και με ρώτησαν αν η ομοιοπαθητική μπορούσε να κάνει κάτι για τον ηλικιωμένο αυτόν άνδρα. Η αρχική μου αντίδραση ήταν φυσικά αρνητική, αλλά παρόλα αυτά πήγα μαζί τους στο Νοσοκομείο Υγεία για να δω ο ίδιος την κατάσταση.

Αφού εξέτασα την περίπτωση του, θεώρησα ότι υπήρχε ένα ίχνος ελπίδας και είπα ότι θα αναλάμβανα την περίπτωση αυτή αν οι γιατροί του νοσοκομείου συμφωνούσαν να σταματήσουμε όλα τα συμβατικά φάρμακα εκτός από τη διατροφή μέσω ρινογαστρικού καθετήρα. Οι γιατροί συμφώνησαν, όχι γιατί ενέκριναν την ομοιοπαθητική αγωγή, όπως είπαν, αλλά γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο.

Με την ομοιοπαθητική θεραπεία βγήκε από το κώμα μέσα σε επτά ημέρες και σε δώδεκα ημέρες μας ζήτησε επίμονα να τον πάμε σπίτι. Το κάναμε, αλλά όχι με ασθενοφόρο, αλλά με το ιδιωτικό αυτοκίνητο του καθηγητή παρόλο ότι η κατάσταση του ασθενή δεν ήταν ακόμα πολύ καλή.

Ωστόσο μετά ένα μήνα, ο ασθενής ήταν τόσο καλά ώστε το μόνο πρόβλημα που παρέμενε ήταν ένα οίδημα στους αστραγάλους. Τότε του ζήτησα να καλέσει τον καρδιολόγο που τον παρακολουθούσε στο "Υγεία" για να μας πει την γνώμη του για το οίδημα των αστραγάλων. Ο καρδιολόγος ήρθε και ο ασθενής άνοιξε την πόρτα. Ο γιατρός δεν αναγνώρισε τον ασθενή του, που τον είχε δει βέβαια μόνο σε κωματώδη κατάσταση και είπε, "Είμαι ο καρδιολόγος και ήρθα να δω τον κ. Σταθόπουλο". Ο γιατρός επέμενε" Όχι εσάς, τον ασθενή. " Ο κ. Σταθόπουλος απάντησε "Εγώ είμαι ο ασθενής! "

Ο καρδιολόγος, τον βρήκε σε πολύ καλή κατάσταση και μου τηλεφώνησε αργότερα για να μου πει: "Kάνατε ένα μικρό θαύμα".

Ο άντρας αυτός έζησε άλλα δέκα χρόνια, υγιής, οδηγούσε το αυτοκίνητο του μέχρι το τέλος της ζωής του και πέθανε ξαφνικά λίγες ημέρες μετά από ένα εγκεφαλικό, σε ηλικία 84 ετών.

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗΣ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑΣ, ΟΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΔΙΩΝ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ ΜΗΡΟΥ

Η επόμενη περίπτωση είναι το ίδιο δραματική: μου αναφέρθηκε κατά την διάρκεια ενός μαθήματος που έδινα στο Celle, στη Γερμανία, σε μια αρκετά μεγάλη ομάδα ιατρών. Αφορούσε μια γυναίκα 70 ετών που ανέπτυξε γάγγραινα και ήταν σε νοσοκομείο στο Celle, αναμένοντας χειρουργική επέμβαση ακρωτηριασμού και των δύο ποδιών της στο ύψος των μηρών. Η κόρη της ασθενούς, που ήταν γιατρός και παρακολουθούσε και η ίδια το μάθημα ομοιοπαθητικής, την πρώτη ημέρα του μαθήματος, ζήτησε από όλους τους συνέδρους να συμφωνήσουν να δω την μητέρα μας σαν μια εκπαιδευτική περίπτωση. Οι σύνεδροι συναίνεσαν να δω την μητέρα της που ήταν στο νοσοκομείο της πόλης, έτοιμη να χειρουργηθεί σε τρεις ημέρες.

Η επίκληση έγινε μπροστά σε τριακόσιους ομοιοπαθητικούς γιατρούς που είχαν έλθει από διάφορες χώρες να παρακολουθήσουν το μάθημα, και η πρόκληση ήταν μεγάλη και για την ομοιοπαθητική, αλλά και για μένα προσωπικά.

Το ερώτημα που πλανιόταν στην αίθουσα ήταν: μπορούσε να κάνει κάτι η ομοιοπαθητική, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να αναγκασθούν οι γιατροί να αναβάλλουν την εγχείρηση, σε πόδια των οποίων οι αρτηρίες είχαν τέτοια απόφραξη ώστε να αναπτυχθεί γάγγραινα σε ασθενή που έπασχε χρόνια από διαβήτη;

Το πιο ενδιαφέρον αλλά και δραματικό μέρος αυτής της ιστορίας ήταν ότι κατά την διάρκεια των εξετάσεων ρουτίνας στο νοσοκομείο ανακάλυψαν ότι η συγκεκριμένη γυναίκα έπασχε από αδενοκαρκίνωμα των πνευμόνων και αυτή η διάγνωση έκανε την πρόγνωση ακόμα πιο αποθαρρυντική.

Ανέλαβα την περίπτωση στο νοσοκομείο μια Παρασκευή τον Ιούνιο 1989 και η ασθενής είχε προγραμματιστεί για ακρωτηριασμό την επόμενη Τρίτη. Συνεπώς, είχαμε μόνο τρεις ημέρες για να δείξουμε κάποιο αποτέλεσμα στην κυκλοφορία των κάτω άκρων ώστε να πείσουμε τους γιατρού του νοσοκομείου να αναβάλλουν την επέμβαση. Παρουσίασα στην τάξη μου φωτογραφίες των ποδιών της ασθενούς και τον φάκελο της, μαζί με μια ανάλυση της περίπτωση και κατέληξα στην συνταγή ομοιοπαθητικής θεραπείας που άρχισε να παίρνει από την Παρασκευή το απόγευμα.

Το ενδιαφέρον στην τάξη ήταν πολύ μεγάλο αλλά πιο μεγάλη ήταν η ανακούφιση όλων των γιατρών του μαθήματος όταν μάθαμε την Τρίτη το πρωί ότι οι γιατροί του νοσοκομείου είχαν αποφασίσει να αναβάλλουν την επέμβαση επειδή η κυκλοφορία στα πόδια έδειχνε κάποια σημεία επαναλειτουργίας. Σε μια εβδομάδα η ασθενής εξήλθε του νοσοκομείου σηκώνοντας το βάρος του σώματος της στα δυο της πόδια. Η αγωγή συνεχίστηκε για δυο χρόνια, μετά τα οποία η ασθενής ανέφερε ότι ήταν αρκετά καλά. Στη συνέχεια σταμάτησα να συμβουλεύω την κόρη της που, σα γιατρός φυσικά, παρακολουθούσε η ίδια την ασθενή.

Το 1999 θέλησα να παρουσιάσω αυτή τη περίπτωση σε ένα ιατρικό συμπόσιο στην Καβάλα με συμμετοχή ομάδας διακεκριμένων Ελλήνων γιατρών, διευθυντών κλινικών και νοσοκομείων αλλά και καθηγητών. Γι' αυτό το λόγο ζήτησα από τη γραμματέα μου τον Ιούλιο του 1999 να επικοινωνήσει με την κόρη της ασθενούς για να μου δώσει μια αναφορά του τι είχε γίνει σε αυτά τα οκτώ χρόνια. Η αναφορά έφτασε το Σεπτέμβριο του 1999 και έλεγε:

"H αντιμετώπιση της υγείας της μητέρας μου ήταν πολύ επιτυχής. Παρέμεινε σε καλή κατάσταση μέχρι που απεβίωσε στις 26/11/1998. Eκείνο το πρωινό έπαθε πιθανόν εγκεφαλικό, ήταν πολύ αδύναμη και κουρασμένη και δεν ήθελε να σηκωθεί. Έπεσε αμέσως σε κώμα και ο γιατρός που ήλθε διαπίστωσε ότι επρόκειτο να αποβιώσει. Παρακολουθούσε τα τελευταία της λεπτά χωρίς να συμμετέχει. Απεβίωσε με έναν πολύ ήρεμο τρόπο, όπως ακριβώς είχε ζητήσει και αυτό με γέμισε ευγνωμοσύνη. Η θεραπεία σας ήταν απίστευτη, ήταν σαν ένα θαύμα που άλλαξε την επικίνδυνη κατάσταση της και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για αυτό. Το 1996 έπεσε και έπαθε κάταγμα αυχένος μηριαίου. Τη βάλανε στον γύψο και ανέρρωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν υπήρχαν επιπλοκές στην κυκλοφορία ή σε κάποιο άλλο μέρος του σώματος. Μετά από μερικές ημέρες μπορούσε να περπατήσει και αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής της. Όταν απεβίωσε ο πατέρας μου τον Ιανουάριο του 1997, πήγε σε γηροκομείο, όπου είχε παρέα και περνούσε ευχάριστα. Έμαθα πολλά αυτά τα τελευταία χρόνια με ευκαιρία την περίπτωση της μητέρας μου - σχετικά με τη ζωή, την αρρώστια και την ομοιοπαθητική. Σας ευχαριστώ πολύ για αυτά που κάνατε για την μητέρα μου".

Είναι δύσκολο να περιγραφεί η δραματική ατμόσφαιρα που υπήρχε μέσα στην αίθουσα διαλέξεων κατά την διάρκεια της αντιμετώπισης αυτής της περίπτωσης, καθώς η περίπτωση φαινόταν απίστευτη, αλλά τριακόσιοι συμμετέχοντες μπορούν να επιβεβαιώσουν το αληθές του γεγονότος. Ένας Πολωνός χειρούργος που συμμετείχε στο μάθημα κατέθεσε ότι ο ίδιος είχε ακρωτηριάσει εκατοντάδες όμοιες περιπτώσεις στην Πολωνία. Η συγκεκριμένη περίπτωση και η πρόοδος της έχει καταγραφεί σε βίντεο και είναι διαθέσιμη σε κάθε ενδιαφερόμενη ιατρική υπηρεσία.

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ ΜΕ ΗΠΑΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Το 1995 μια περίπτωση με την παραπάνω διάγνωση παρουσιάστηκε σε διεθνή ομάδα ιατρών στην Διεθνή Ακαδημία Κλασικής Ομοιοπαθητικής στην Αλόννησο. Ο ασθενής είναι γραφίστας που χειρουργήθηκε και του είπαν ότι επρόκειτο να ζήσει μερικούς μήνες ακόμα. Η ομοιοπαθητική θεραπεία άρχισε αμέσως.

Οι εργαστηριακές εξετάσεις του ήπατος ήταν πολύ άσχημες. Μετά από πολλές διακυμάνσεις στον πρώτο χρόνο θεραπείας, ο ασθενής βελτιωνόταν σταθερά τα επόμενα χρόνια και τον Μάιο του 1999 όλες οι εργαστηριακές του εξετάσεις επέστρεψαν σε φυσιολογικά πλαίσια. Ο ασθενής ήταν σε άριστη υγεία, ευτυχισμένος, δούλευε κανονικά και τα τελευταία τρία χρόνια ομολογούσε ότι η υγεία του είναι καλύτερη από ποτέ. Βρίσκεται ακόμα υπό αγωγή έξι χρόνια μετά την εγχείρηση.

Και αυτή η περίπτωση είχε 300 μάρτυρες γιατρούς και επίσης βιντεοσκοπήθηκε. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η ιστορία που περιγράψαμε είναι το μόνο τελικό συμπέρασμα της πραγματικής περίπτωσης, που πήρε ώρες ερευνών και αναλύσεων πριν καταλήξουμε στην ενδεδειγμένη θεραπεία. Τέτοιες περιπτώσεις, στις οποίες η συμβατική ιατρική μπορεί να προσφέρει ελάχιστα ή τίποτα, θα ήταν χρήσιμες για μελλοντικές έρευνες στα νοσοκομεία.

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΕΝΟΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΟΣ ΗΠΑΤΟΣ

Κατά τη διάρκεια μαθήματος με Ιταλούς γιατρούς τον Σεπτέμβρη του 1998 στη Διεθνή Ακαδημία Κλασικής Ομοιοπαθητικής στην Αλόννησο, παρουσιάστηκε από μια γιατρό η περίπτωση καρκίνου του ήπατος του συζύγου της. Ο ασθενής ήταν 58 ετών, κτηνίατρος, με διάγνωση αδενοκαρκίνωμα ήπατος. Ένας διάσημος Ιταλός ογκολόγος που παρακολουθούσε την περίπτωση δήλωσε ότι ήταν αθεράπευτη και είπε στη σύζυγό του ασθενούς ότι οι στατιστικές δείχνουν ότι τέτοιες περιπτώσεις έχουν προσδόκιμο επιβίωσης 78 ημέρες.

Ο ασθενής είναι ακόμα ζωντανός μετά από 2 χρόνια ομοιοπαθητικής θεραπείας. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι αισθάνεται υπέροχα, η διάθεση και η ενεργητικότητα του είναι άριστες και οι εργαστηριακές εξετάσεις του έχουν γίνει φυσιολογικές. Βρίσκεται ακόμα υπό ομοιοπαθητική αγωγή.

Εκτός από το ότι οι 120 γιατροί αυτού του μαθήματος έγιναν μάρτυρες αυτής της περίπτωσης υπάρχει και βίντεο που είναι διαθέσιμο για εξέταση και συζήτηση από κάθε ενδιαφερόμενη ιατρική υπηρεσία.

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΕΠΙΠΕΠΛΕΓΜΕΝΗΣ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΔΥΣΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗΣ

Το 1990 σε μάθημα στο Celle της Γερμανίας, μπροστά σε 150 γιατρούς παρουσιάστηκε μια περίπτωση σοβαρής νευροδερματίτιδας σε 2χρονο παιδί που ξεκίνησε μετά από εμβολιασμό με BCG και είχε σαν επιπλοκή σύνδρομο δυσαπορρόφησης (κοιλιακό sprue). Το παιδί υπέφερε εξαιρετικά, παρά την ελεύθερη γλουτένης δίαιτα. Ο κνησμός ήταν σχεδόν συνεχής και το εξάνθημα εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το σώμα. Μετά από 6 μήνες θεραπείας το παιδί ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο στο σύνδρομο δυσαπορρόφησης αλλά και στο δερματικό εξάνθημα και έχει παραμείνει καλά μέχρι σήμερα. Η περίπτωση είναι επίσης καταγεγραμμένη σε βίντεο.

 

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΩΝ ΜΕ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΤΑ

Αυτή είναι ίσως η πιο δραματική περίπτωση που είδα ποτέ. Μου τηλεφώνησαν αρχικά από μια κλινική του Λονδίνου και μου είπαν ότι μια γυναίκα με την παραπάνω διάγνωση ήθελε να με δει εσπευσμένα. Απάντησα ότι τίποτα δεν μπορεί να κάνει η ομοιοπαθητική σε μια τόσο προχωρημένη περίπτωση και αρνήθηκα να την δω. Ο διευθυντής της κλινικής μου τηλεφώνησε πάλι παρακαλώντας για την περίπτωση της. Αρνήθηκα και πάλι. Τότε έλαβα και τρίτο τηλεφώνημα λέγοντας μου ότι η γυναίκα ήθελε να με δει μόνο μια φορά και ότι ήταν διατεθειμένη να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό. Είπα ότι ακόμα και να μου έδινε εκατομμύρια δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα για την περίπτωση της και αρνήθηκα ακόμα και να τη δω.

Ο λόγος που αρνήθηκα ακόμα και να τη δω ήταν ότι η γυναίκα ήταν πρακτικά αμετακίνητη αφού ο καρκίνος είχε προσβάλλει τη δεξιά κατ' ισχίον άρθρωση. Βρισκόταν υπό ισχυρά αναλγητικά και μπορούσε να περπατήσει μόνο μερικά βήματα με τη βοήθεια μπαστουνιού. Από κει και πέρα μετακινούνταν μόνο με αναπηρικό καρότσι. Η περίπτωση της παρακολουθούνταν σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία του Λονδίνου.

Είχα ξεχάσει την περίπτωση αυτή όταν μου τηλεφώνησε ένας Έλληνας φίλος μου που ζει στο Λονδίνο και μου ζητούσε να δω μια γυναίκα από την Αυστραλία με καρκίνο πνευμόνων. Συμφώνησα, αλλά τον προειδοποίησα ότι οι πιθανότητες θεραπείας ήταν πολύ μικρές. Όταν η γυναίκα αυτή έφτασε στην Ελλάδα αποδείχθηκε ότι ήταν η ίδια με εκείνη του Λονδίνου, που είχε βρει τον τρόπο να με προσεγγίσει μέσω του φίλου μου. Η ασθενής ήρθε στο κέντρο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στο Μαρούσι με αναπηρικό καρότσι και την είδα μαζί με μια γιατρό του κέντρου.

Της είπα ότι είχα μείνει έκπληκτος από την επιμονή της να κάνει μάταια όλο αυτό το ταξίδι, αφού ήμουν σίγουρος ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτήν. Ήθελα να τελειώσω τη συνάντηση σε αυτό το σημείο και της απάντησα ότι δεν είχα τίποτε άλλο να πώ.

Εκείνη άρχισε να με παρακαλεί να ακούσω τουλάχιστον τα συμπτώματα της. Βλέποντας την επιμονή μου να αρνηθώ να αναλάβω την περίπτωση της, μας είπε μια ιστορία που μου άλλαξε την αρχική μου απόφαση. Είπε "Μια νύχτα προσευχήθηκα στο Θεό να βοηθήσει την υγεία μου, και τότε άκουσα τη φωνή του Θεού να μου λέει "Πήγαινε στον Βυθούλκα, αυτός θα σε θεραπεύσει". Aυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο επέμενε τόσο πολύ να με δει.

Της απάντησα: "Δεν ξέρω τι σας είπε ο Θεός, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι με την Ομοιοπαθητική είναι αδύνατο να θεραπευτεί μια τέτοια περίπτωση". Συνέχισε να με παρακαλεί τόσο πολύ που τελικά συμφώνησα να ακούσω την περίπτωση της.

Όπως αποδείχθηκε ήταν μια από τις πιο παράξενες ιστορίες που είχα ποτέ ακούσει σ ολόκληρη την καριέρα μου. Ήταν 43 ετών και καταγόταν από μια πολύ πλούσια οικογένεια της Αυστραλίας. Ο πατέρας της είχε πεθάνει αρκετά χρόνια πριν, αλλά το περίεργο ήταν ότι η μητέρα της είχε αναπτύξει ένα παθιασμένο μίσος για εκείνη, σε τέτοιο βαθμό που σε έναν από τους καβγάδες τους είχε ευχηθεί ανοιχτά ότι θα ήθελε η κόρη της να πεθάνει από καρκίνο.

Δυο χρόνια μετά από την κατάρα της μητέρας της, η κόρη ανέπτυξε καρκίνο στους πνεύμονες πραγματικά, ο οποίος έκανε σύντομα μετάσταση στα οστά και τον εγκέφαλο.

Η ασθενής εμφάνιζε επίσης ένα εξίσου δυνατό μίσος για τη μητέρα της, σε τέτοιο βαθμό που και εκείνη ευχόταν το θάνατο της μητέρας της. Το περίεργο για την ασθενή είναι ότι παρά το ότι η οικογένεια της ήταν πολύ πλούσια, η περιουσία ελεγχόταν στο σύνολο της από την μητέρα της στην Αυστραλία, η οποία έδινε πολύ λίγα χρήματα στην κόρη της. Αυτή με τη σειρά της συναναστρεφόταν με την υψηλή κοινωνία του Λονδίνου, δανειζόμενη χρήματα από τους άφθονους φίλους της για να καταφέρνει να ζει με το στιλ των πλούσιων και με την ελπίδα ότι όταν πεθάνει η μητέρα της - η οποία πλησίαζε τα ογδόντα - θα μπορούσε να επιστρέψει τα δανεικά.

Καθώς προχωρούσα με την μελέτη της περίπτωσης και ακούγοντας όλα τα συμπτώματα, διαπίστωσα ότι η ενδεικνυόμενη θεραπεία - περιέργως- ήταν ξεκάθαρη σε αυτή την περίπτωση κάτι που συμβαίνει πολύ σπάνια και δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα για τον ασθενή. Η ομοιοπαθητική έχει διαφορετικές παραμέτρους να εκτιμά τη δύναμη του αμυντικού μηχανισμού, ο οποίος διεγείρεται από το ομοιοπαθητικό φάρμακο και επιφέρει ίαση.

Έτσι, τρεις ώρες μετά την ανάληψη της περίπτωσης της, είχα συμπεράνει ότι υπήρχε πραγματικά πιθανότητα βελτίωσης γι' αυτή τη γυναίκα. Της το ανακοίνωσα αλλά το πρόβλημα ήταν ότι έπαιρνε πολύ ισχυρά αναλγητικά και η ομοιοπαθητική θεραπεία δεν θα είχε αποτέλεσμα.

Της εξήγησα την κατάσταση και αμέσως μου απάντησε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και ότι μπορούσε να σταματήσει τα αναλγητικά εδώ και τώρα! Της είπα ότι αυτό θα ήταν αδύνατο αφού οι πόνοι από τα οστά της θα επιδεινώνοντας τόσο πολύ (πριν δράσει η ομοιοπαθητική θεραπεία) που δε θα μπορούσε να τους αντέξει ούτε για λίγες ημέρες. Την επόμενη μέρα έφυγε για το Λονδίνο.

Μετά από μια εβδομάδα μου τηλεφώνησε. Οι πρώτες λέξεις ήταν: "Είμαι καλά". Τη ρώτησα τι εννοούσε και αν είχε σταματήσει τα αναλγητικά. Μου απάντησε "Ναι, την ίδια μέρα που άρχισα τα δικά σας φάρμακα". "Και δεν είχατε πόνους; " Μου απάντησε: "Κανέναν". Δεν πίστευα στα αυτιά μου! Της έδωσα περαιτέρω οδηγίες και ξέχασα την περίπτωση. Σε τρεις μήνες μου ξανατηλεφώνησε για να μου πει ότι βρισκόταν πάλι στο νοσοκομείο του Λονδίνου που την παρακολουθούσαν και τους ανέφερε πόσο καλά εκείνη ένιωθε. "Χόρεψα μπροστά τους για να πιστέψουν ότι μπορούσα πάλι να περπατήσω χωρίς πόνο". Ακόμα δεν μπορούσα να πιστέψω στ' αυτιά μου, αλλά πάλι της έδωσα περαιτέρω οδηγίες για την αγωγή.

Ένα μήνα αργότερα, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα στο σπίτι μου, πολύ νωρίς το πρωί, περίπου 3 π. μ. ώρα Λονδίνου και 5 π. μ. ώρα Αθήνας. Στο τηλέφωνο ήταν εκείνη ουρλιάζοντας ότι πιθανότατα έσπασε τα πλευρά της κατά τη διάρκεια του ύπνου της τη νύχτα και ο πόνος ήταν βασανιστικά ανυπόφορος. Με δυσκολία μπορούσε να μιλήσει λόγω του πόνου. Της είπα ότι αυτοί οι πόνοι ήταν υποτροπές από τις μεταστάσεις και όχι από σπασμένο πλευρό!

Νόμιζα ότι αυτό ήταν όλο, ότι δε θα μπορέσω να ελέγξω αυτόν το πόνο ξανά, αλλά παρόλα αυτά τη συμβούλευσα να δοκιμάσει ένα φάρμακο και να μου τηλεφωνήσει το απόγευμα. Περιέργως μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι δεν υπήρχε πια πόνος! Αυτές οι υποτροπές συνέβησαν άλλες τρεις φορές σε 11 μήνες θεραπείας και πάντα ελεγχόταν με ομοιοπαθητική φάρμακα. Μια μέρα μου τηλεφώνησε πανικόβλητη λέγοντας ότι το δεξί μάτι είχε πεταχτεί έξω και δεν μπορούσε να δει. Πάλι με ομοιοπαθητικά φάρμακα ελέγχθηκαν τα συμπτώματα. Μετά από ένα χρόνο θεώρησε τον εαυτό της θεραπευμένο και σταμάτησε να τηλεφωνεί.

Τρία χρόνια αργότερα με αναζήτησε η κυρία που ήταν υπεύθυνη στην κλινική του Λονδίνου για κάποιο άλλο θέμα και που αρχικά μου είχε τηλεφωνήσει για την ασθενή. Την ρώτησα τι είχε γίνει με αυτή την περίπτωση. Μου είπε τη συναρπαστικότερη ιστορία που θα μπορούσα να ακούσω. Η μητέρα στην Αυστραλία είχε πεθάνει, αλλά πριν το θάνατό της, έδωσε όλη την περιουσία της σε ένα ίδρυμα στην Αυστραλία, αφήνοντας την κόρη της με τα τεράστια χρέη της. Η ασθενής απελπίστηκε τόσο που πήγε σ' ένα ακριβό εστιατόριο στο Λονδίνο, παρήγγειλε ένα πολυτελές γεύμα και εν συνεχεία πήρε αρκετά χάπια για να αυτοκτονήσει.

Ανέφερα αυτή τη περίπτωση εδώ, μολονότι δεν γνωρίζω σε ποιό βαθμό η θεραπεία της ασθενούς ήταν πραγματική ή εάν μετά από 1-2 χρόνια ο καρκίνος θα επέστρεφε και θα τη σκότωνε. Αυτή η περίπτωση έχει ενδιαφέρον μόνο γιατί δείχνει το βαθμό στον οποίο η ομοιοπαθητική μπορεί να είναι αποτελεσματική σε ορισμένες περιπτώσεις καρκίνου, αν εφαρμοστεί σωστά.

Για πολλές δεκαετίες, η ομοιοπαθητική εφαρμοζόταν με έναν πολύ κακό τρόπο. Αντί οι γιατροί να προσπαθούν να βρουν το ενδεδειγμένο φάρμακο για κάθε μια ιδιαίτερη περίπτωση, κάτι που απαιτεί πολύ χρόνο, προτιμούσαν να δίνουν δέκα, δεκαπέντε ή ακόμα και είκοσι φάρμακα μαζί, ελπίζοντας ότι το σωστό θα βρισκόταν ανάμεσα σε αυτά τα είκοσι. Με τέτοιες πρακτικές τα αποτελέσματα ήταν πολύ φτωχά και ο κόσμος είχε την εντύπωση ότι αυτή η μέθοδος ήταν καλή μόνο για απλές αδιαθεσίες όπως το κοινό κρυολόγημα και οι πονοκέφαλοι.

 

Διαβάστε περισσότερα για την Ομοιοπαθητική και τις θεραπευμένες περιπτώσεις στο βιβλίο "Ομοιοπαθητική - Ιατρική για τη Νέα Χιλιετία" του Γεωργίου Βυθούλκα.