Home Συνεισφορές του Γ.Β. Νέα Διάσταση στην Ιατρική
Ανάλυση ομοιοπαθητικής περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία PDF Εκτύπωση E-mail

Ανάλυση ομοιοπαθητικής περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία

Index
1. Ανάλυση ομοιοπαθητικής περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία
2. Ανάλυση περίπτωσης για αρχαρίους και για προχωρημένους
3. Εκλογή της δυναμοποίησης και το ένα και μόνο φάρμακο
Το παρακάτω κείμενο είναι το πλήρες Κεφάλαιο 14: Ανάλυση ομοιοπαθητικής περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία, από το βιβλίο Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής του κ. Γιώργου Βυθούλκα.

Παρακαλούμε σημειώστε ότι δεν επιτρέπεται να αντιγράψετε την σελίδα αυτή στη δική σας ιστοσελίδα. Ελέγξτε τη σελίδα μας περί πνευματικών δικαιωμάτων και αντιγραφής για περισσότερες πληροφορίες.

The Science of Homeopathy

Ανάλυση περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία

Μέχρι τώρα μιλήσαμε για το πώς παίρνουμε το ομοιοπαθητικό ιστορικό και τις γενικές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση των συμπτωμάτων του ασθενούς. Επίσης, έχουμε εξετάσει γενικά τη δομή του Repertory και πώς μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Τώρα είμαστε σε θέση να πάμε βαθύτερα και να προσπαθήσουμε να περιγράψουμε πώς αναλύεται μια περίπτωση και πώς γίνεται η εκλογή του πρώτου φαρμάκου. Πρέπει να έχουμε όμως υπ' όψη μας ότι η περιγραφή αυτή είναι δύσκολη, επειδή καλούμαστε να μεταφράσουμε μια πολύπλοκη διαδικασία σε γλώσσα καθαρή και κατανοητή.

Οι νόμοι και οι αρχές που διέπουν την εκλογή του φαρμάκου, όπως είπαμε και στο πρώτο μέρος του βιβλίου, είναι συγκεκριμένοι και επιβεβαιώνονται καθημερινά. Η εφαρμογή τους όμως σε κάθε μία περίπτωση είναι δύσκολη υπόθεση• χρειάζεται επιστήμη και τέχνη. Δεν πρέπει, λοιπόν, να πιστέψει κανείς ούτε ότι η εκλογή του φαρμάκου είναι απλά και μόνο μαθηματικοί υπολογισμοί χωρίς σκέψη, ούτε ότι τα φάρμακα χορηγούνται από κάποια διαίσθηση ή μαγικές μεθόδους. Υπάρχει μια συγκεκριμένη μέθοδος, η οποία βασίζεται μεν πάνω σε σταθερούς νόμους και αρχές, απαιτεί όμως τέχνη για την εφαρμογή της στον ασθενή. Ο ομοιοπαθητικός γιατρός, για να κάνει αυτή τη δουλειά, πρέπει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες από τον ασθενή, να γνωρίζει καλά τις ομοιοπαθητικές αρχές και τη Materia Medica και να συνενώνει όλα αυτά σε μια ενιαία αντίληψη, πάνω στην οποία βασίζεται η συνταγογραφία.

Η μέθοδος αυτή απαιτεί μεγάλη διανοητική προσπάθεια, υψηλή ικανότητα να αντιλαμβάνεται κανείς τον ασθενή σε βάθος και πολλή μελέτη. Γι' αυτό το λόγο, είναι αναμενόμενο λίγοι να έχουν την αναγκαία ώθηση και υπομονή να εφαρμόσουν τέτοιου επιπέδου Ομοιοπαθητική. Θα υπάρχει πάντα η τάση από τους γιατρούς να κάνουν συντμήσεις, να βρίσκουν «συμπτώματα-κλειδιά» τα οποία μπορούν να χρησιμοποιούν σαν ρουτίνα και να δημιουργούν μηχανιστικές μεθόδους, οι οποίες μειώνουν το χρόνο και τη δουλειά που απαιτείται για να βρεθεί το σωστό φάρμακο. Μέχρι τώρα, πάντως, τέτοιες προσπάθειες έχουν οδηγήσει από καιρό σε απογοητευτικά αποτελέσματα και το μόνο που κάνουν είναι να διαβρώνουν την καλή εντύπωση που έχει ο κόσμος για την Ομοιοπαθητική. Από πολύ νωρίς στην καριέρα του κάθε ομοιοπαθητικός γιατρός πρέπει να πάρει την απόφαση πόσο αυστηρά και απαιτητικά πρότυπα θα εφαρμόσει. Εκείνοι που θα εφαρμόσουν συντμήσεις, θα έχουν μερικά αποτελέσματα, αλλά θα μπλέκονται όλο και περισσότερο από τη σύγχυση που δημιουργείται από τις ατελείς συνταγογραφίες. Εκείνοι όμως που θα αποφασίσουν να μάθουν και να εφαρμόσουν τα υψηλότερα πρότυπα, θα ανακαλύψουν ένα σταθερά αυξανόμενο βαθμό επιτυχίας και, ακόμη περισσότερο, θα δουν ότι πραγματικά γνωρίζουν τι συμβαίνει σε κάθε περίπτωση.

Μια καριέρα αφιερωμένη σε τέτοια πρότυπα είναι πράγματι πολύ ικανοποιητική, όχι μόνο για τους ασθενείς, αλλά και για τον ίδιο το γιατρό.

Αρχική προγνωστική εκτίμηση

Στην πρώτη ήδη επίσκεψη πρέπει ο γιατρός να κρίνει τη σοβαρότητα της περίπτωσης. Μέσα σε μια ημέρα, ο ομοιοπαθητικός γιατρός βλέπει πολλούς τύπους ασθενών. Δύο ασθενείς μπορεί να έλθουν στο ιατρείο παραπονούμενοι για παρόμοια συμπτώματα - ας πούμε δυσκαμψία των γονάτων. Όταν θα πάρουμε όλη την περίπτωση, βλέπουμε ότι ο ένας από τους δύο δεν είναι σχετικά επηρεασμένος στα άλλα επίπεδα. Ζει μια γεμάτη και δημιουργική ζωή, τελείως ανεπηρέαστος από οποιαδήποτε προβλήματα, εκτός μόνο απ' αυτή την κατά καιρούς δυσκαμψία των γονάτων. Το αναμνηστικό του είναι ασήμαντο, οι γονείς του έζησαν χωρίς προβλήματα μέχρι τα γεράματα και πέθαναν χωρίς σοβαρές αρρώστιες. Γι' αυτό το άτομο μπορούμε να πούμε ότι είναι αρκετά υγιές, ότι η περίπτωση του μάλλον θα εξελιχθεί καλά από ομοιοπαθητικής πλευράς κι ότι γρήγορα θα συνέλθει τελείως.

Από την άλλη μεριά, ο άλλος ασθενής μπορεί να παρουσιάζει την ίδια τοπική κατάσταση, αλλά η λήψη του ιστορικού αποκαλύπτει μια τελείως διαφορετική εικόνα. Παρ' ότι έχει μάθει να ζει μ' αυτά, τελικά αποδεικνύεται ότι έχει πολλά άγχη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, περιοδικές καταθλίψεις και μια προοδευτικά αυξανόμενη εσωστρέ- φεια εδώ και είκοσι χρόνια. Καθώς μιλά ο ασθενής, γίνεται αντιληπτό ότι η ικανότητα του να εκφράσει τα εσωτερικά του συναισθήματα είναι πολύ μπλοκαρισμένη. Ισχυρίζεται ότι έχει αρκετή δύναμη για την καθημερινή του ζωή, αλλά εξακριβώνεται στη συνέχεια ότι σκοπίμως περιορίζει τις δραστηριότητες του λόγω έλλειψης αντοχής και ότι έχει ανάγκη έναν απογευματινό ύπνο καθημερινά. Από το αναμνηστικό φαίνεται καθαρά ότι ο ασθενής ήταν πολύ ευαίσθητο παιδί και εν συνεχεία υπέστη διάφορες σοβαρές απογοητεύσεις. Με την πάροδο του χρόνου, το καθετί ήταν ένα stress γι' αυτόν: η συνάντηση με καινούριους ανθρώπους, η αναζήτηση δουλειάς, η μετακόμιση από ένα διαμέρισμα σε άλλο - όλα τα αισθανόταν σαν πολύ μεγάλα stress, από τα οποία, για να συνέλθει, χρειαζόταν πολλές ημέρες. Το οικογενειακό αναμνηστικό αποκαλύπτει ιστορικό καρκίνου και σακχαρώδους διαβήτου και μερικοί συγγενείς είχαν νοσηλευτεί για διανοητικές διαταραχές. Παρ' όλο που αυτή τη στιγμή και ο εξονυχιστικότερος εργαστηριακός έλεγχος το μόνο που θα δείξει είναι «οστεοαρθρίτις», ο ομοιοπαθητικός γιατρός ξέρει ότι η πρόγνωση σ' αυτή την περίπτωση είναι πολύ φτωχή και είναι πολύ πιθανόν, σε μερικά χρόνια, αυτός ο ασθενής να παρουσιάσει σοβαρό παθολογικό πρόβλημα. Τότε όμως και η καλή ομοιοπαθητική θεραπεία θα είναι γεμάτη δυσκολίες. Εάν σε μια τέτοια περίπτωση γίνει εξ αρχής τοπική αγωγή ή άκαιρη χορήγηση φαρμάκων, θα δημιουργηθεί τέτοια σύγχυση που θα είναι σχεδόν αδύνατο να συνεχίσουμε τη θεραπεία. Τότε και ο πολύ καλός ομοιοπαθητικός γιατρός θα αντιμετωπίσει δυσκολίες.

Ο ασθενής ζητάει από τον ομοιοπαθητικό όχι μόνο ένα φάρμακο, αλλά και πληροφορίες σχετικά με το τι περιμένει να συμβεί, εάν η κατάσταση του είναι θεραπεύσιμη ή όχι, πόσο θα διαρκέσει η θεραπεία κ.λπ. Εάν υποσχεθούμε κάποια αποτελέσματα και ο ασθενής άλλα περιμένει και άλλα συμβούν - π.χ. περιμένει μεγάλη βελτίωση σε λίγο χρονικό διάστημα πράγμα που δεν γίνει - ή όταν θα εμφανιστούν αναμενόμενα προβλήματα μέσα στη θεραπευτική πορεία και δεν έχουμε προειδοποιήσει τον ασθενή γι' αυτά, μπορεί να απογοητευθεί τόσο, ώστε να εγκαταλείψει την Ομοιοπαθητική τελείως.

Γι' αυτό, είναι σημαντικό να αρχίζουμε τη μελέτη μιας περίπτωσης κρίνοντας τη σοβαρότητα της. Στο πρώτο από τα παραδείγματα που παρουσιάσαμε, ο γιατρός μπορεί να είναι ήσυχος ότι το σωστό φάρμακο θα έχει ως αποτέλεσμα τη γρήγορη και μακροχρόνια ανακούφιση των συμπτωμάτων. Στο δεύτερο παράδειγμα, όμως, η πρόγνωση πρέπει να είναι πολύ πιο επιφυλακτική. Ο ασθενής δεν πρέπει να παραπλανηθεί, πιστεύοντας ότι η πρόοδος θα είναι γρήγορη ή εύκολη. Πρέπει να ξέρει ότι θα ακολουθήσουν μερικές δυσκολίες, να μάθει να περιμένει με υπομονή και να σέβεται την αναγκαιότητα της σωστής εφαρμογής των νόμων της θεραπείας. Μια τέτοια περίπτωση θα παρουσιάσει πολλά προβλήματα στη θεραπευτική πορεία και το τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι τόσο εντυπωσιακό όσο περιμένουμε να είναι στο πρώτο παράδειγμα.

Με πόση ακρίβεια μπορεί ένας ομοιοπαθητικός γιατρός να κρίνει την πρόγνωση; Οι ακόλουθοι παράγοντες δίνουν τις βασικές ενδείξεις για την κακή πρόγνωση:

1. Ο περιορισμένος βαθμός ελεύθερης έκφρασης μέσα στη ζωή. Εάν ένας ασθενής έχει γενικά περιορισμένη ικανότητα στο να ζήσει μια ευτυχισμένη και δημιουργική ζωή, ακόμα κι αν τα αρχικά του ενοχλήματα είναι σχετικά μικρά, είναι πιθανόν να υπάρχει προδιάθεση για χρόνιες ασθένειες. Δημιουργικοί και ταπεινοί άνθρωποι, αναμένεται να έχουν γενικά καλή πρόγνωση. "Ανθρωποι που έχουν περιορίσει τους ορίζοντες τους, που προστατεύουν συνειδητά τους εαυτούς τους από τα stress, που απομονώνονται από τους άλλους ανθρώπους - τέτοιοι άνθρωποι θα έχουν μια σχετικά λιγότερο ευνοϊκή πρόγνωση. Συχνά, ένας ομοιοπαθητικός γιατρός μπορεί να εντοπίσει τέτοιες τάσεις, από τις πρώτες κιόλας στιγμές της συνέντευξης. Το πόσο «ανοιχτός» είναι στην έκφραση, η άνεση που έχει να συζητάει ευαίσθητα θέματα, η στάση του ασθενούς, η ικανότητα να αποκτά ανθρώπινη επαφή με το γιατρό - όλα αυτά είναι νύξεις. Επιπρόσθετα, νύξεις είναι το χρώμα και η υφή του δέρματος, η γενική μυϊκή κατάσταση, η καθαρότητα των ματιών, η κατάσταση της γλώσσας, η στιλπνότητα των μαλλιών κ.λπ.

2. Το κέντρο βάρους των συμπτωμάτων. Εάν το κέντρο βάρους είναι κυρίως στο διανοητικό ή συναισθηματικό επίπεδο, πρέπει να αναμένεται μια σχετικά φτωχή πρόγνωση• τέτοιοι άρρωστοι, κατά κανόνα, προχωρούν προς τη θεραπεία αργά και με πολλή δυσκολία. Από την άλλη μεριά, άνθρωποι με πολύ λίγους περιορισμούς στη διανοητική ή συναισθηματική σφαίρα και με περιοριστικά προβλήματα κυρίως στο σωματικό επίπεδο, μπορούμε να περιμένουμε ότι θα αναλάβουν γρηγορότερα και ευκολότερα. Όσο πιο βαθιά είναι το κέντρο βάρους, τόσο χειρότερη η πρόγνωση.

3. Ο βαθμός υπερευαισθησίας στους διάφορους παράγοντες. ʼνθρωποι που είναι ευαίσθητοι σε κάθε αλλαγή του περιβάλλοντος, που επηρεάζονται υπερβολικά από τον πόνο και τη βία, που αντιδρούν έντονα στον ελαφρότερο περίγελο ή απόρριψη, που δεν μπορούν να ανεχθούν αντιπαράθεση, που πρέπει να προσέχουν συνεχώς το φαγητό τους, που κρυολογούν εύκολα κ.λπ. - τέτοιοι ασθενείς το πιθανότερο είναι να έχουν φτωχή πρόγνωση. Τα συστήματα τους είναι ανίκανα να διατηρήσουν ένα σταθερό ισοζύγιο και ο αμυντικός μηχανισμός τους πρέπει να δουλεύει συνεχώς για να διατηρεί την ισορροπία.

4. Το ατομικό και οικογενειακό αναμνηστικό. Ασθενείς με ιστορικό βαθιών και σοβαρών ασθενειών ή που ακολούθησαν ιδιαίτερα καταπιεστική αγωγή, είναι πολύ πιθανόν να παρουσιάσουν προβλήματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Επίσης, ασθενείς που προέρχονται από οικογένειες με βεβαρυμένο κληρονομικό - όπως θάνατοι σε μικρές ηλικίες από σοβαρές παθολογικές διαταραχές, συγγενείς με χρόνιες εξουθενωτικές ασθένειες, σοβαρές διανοητικές διαταραχές στην οικογένεια κ.λπ., θα παρουσιάσουν μεγαλύτερη δυσκολία κατά τη θεραπεία.

Εάν παρατηρήσουμε οποιονδήποτε από τους ανωτέρω παράγοντες στον ασθενή μας, πρέπει να υποψιαζόμαστε αμέσως. Ακόμα κι αν υπάρχει ένας μόνο από αυτούς τους παράγοντες, πρέπει να το θεωρήσουμε νύξη για πιθανή δυσκολία και πρέπει να κατευθύνουμε προσεκτικά το περαιτέρω ερωτηματολόγιο, για να υπολογίσουμε το βάθος της ασθένειας στον ασθενή μας. Σπάνια ένας ασθενής θα παρουσιάσει έναν από τους ανωτέρω παράγοντες, χωρίς να έχει ιδιαίτερα κακή πρόγνωση. Συνήθως, όμως, αν ένας από αυτούς τους παράγοντες υπάρχει, τότε και οι άλλοι τείνουν να είναι παρόντες. Εάν συνυπάρχουν και οι τέσσερις παράγοντες σε κάποιον ασθενή, άσχετα από το πόσο μικρή είναι η παρούσα ενόχληση, πρέπει να υψωθεί η «κόκκινη σημαία» στο μυαλό του γιατρού. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το απλούστερο ενόχλημα που θα προστεθεί, μπορεί να είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και θα χρειαστεί πολύς χρόνος και προσπάθεια για να φέρουμε έναν τέτοιο ασθενή σε κάποια καλή κατάσταση υγείας.

Index
1. Ανάλυση ομοιοπαθητικής περίπτωσης και πρώτη συνταγογραφία
2. Ανάλυση περίπτωσης για αρχαρίους και για προχωρημένους
3. Εκλογή της δυναμοποίησης και το ένα και μόνο φάρμακο