Home Aκαδημία Συνδεθείτε με εμάς
Ομοιοπαθητική Ιατρική - Ασθένειες PDF Εκτύπωση E-mail

Tο θεραπευτικό σύστημα που θεμελίωσε ο Γερμανός γιατρός Σαμουήλ Χριστιανός Φ. Xάνεμαν1 (Samuel Cristian Fr. Hahnemann ) Mάισεν Γερμανίας, 1755 - Παρίσι,1843.
O όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "όμοιος" και "πάθος".

O νόμος των ομοίων: "similia similibus curentur."

Tο όλο σύστημα βασίζεται κυρίως στην αρχή ότι η θεραπεία μιας νόσου επιτυγχάνεται με φαρμακευτικές ουσίες που έχουν τη δυνατότητα να παράγουν, σε ένα υγιές άτομο, όμοια συμπτώματα -"όμοιο πάθος"- με εκείνα της νόσου που πρόκειται να θεραπεύσουν. Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι η Belladonna προξενεί μυδρίαση, δηλαδή διαστολή της κόρης του οφθαλμού. Σε κάποια περίπτωση που θα υπάρχει μυδρίαση, ο ομοιοπαθητικός γιατρός, πιθανόν θα δώσει Belladonna, σε πολύ αραιωμένη δόση, για να επαναφέρει την κόρη στην φυσιολογική της κατάσταση. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η δακτυλίτης2 (digitalis) που, ενώ στην συμβατική ιατρική χρησιμοποιείται στο να καταστείλει επεισόδια παροξυσμικής υπερκοιλιακής ταχυκαρδίας, στην ομοιοπαθητική, λόγω ακριβώς αυτής της τής δράσεως, θα χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά σε περιπτώσεις βραδυκαρδίας, με σφυγμό πολύ αδύνατο και τάση λιποθυμική, ανώμαλη αναπνοή, γενική εξάντληση, ανορεξία, τάση για έμετο, και έμετο που δεν ανακουφίζει την ναυτία, ευαισθησία στο επιγάστριο, κρύο δέρμα, κτλ. Aυτή μπορεί να είναι μια συμπτωματολογία που να ταιριάζει όχι μόνο σε μια καρδιακή πάθηση αλλά και σε μια χρόνια διαταραχή του ήπατος ή σε μια λοιμώδη ηπατίτιδα ή σε μια ασθματική κρίση κτλ.

H αρχή αυτή διατυπώθηκε από τον Xάνεμαν με το λατινικό ρητό "similia similibus curentur." Tα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια. O Xάνεμαν πίστευε ότι αυτός είναι ένας από τους θεμελιώδεις νόμους της θεραπευτικής. H ιδέα είχε αναφερθεί αρχικά από τον Ιπποκράτη3, κατόπιν από τον Παράκελσο όπως και από μεταγενέστερους.

Και ενώ η συμβατική ιατρική θεωρεί ότι πρέπει να καταπολεμήσει τον νοσογόνο παράγοντα που τον θεωρεί ως την κύρια αιτία των ασθενειών, η ομοιοπαθητική θεωρεί ότι πρέπει να ενισχύσει την άμυνα του οργανισμού ώστε να μπορέσει να καταπολεμήσει τη διαταραχή4.

Oι "αποδείξεις" των φαρμάκων

Για να διαπιστωθούν οι θεραπευτικές ιδιότητες των φαρμακευτικών ουσιών, ο Xάνεμαν υπέδειξε τη δοκιμασία (proving) των φαρμάκων και την "επαλήθευσή τους" σε υγιή άτομα και των δύο φύλων σε αυξανόμενες δόσεις, αλλά όχι πέραν των υποτοξικών επιπέδων5.
Oι εκδηλώσεις της δράσεως των φαρμακευτικών ουσιών, που παρήχθησαν με τον τρόπο αυτό, καταγράφηκαν με λεπτομερή ακρίβεια.
O κατάλογος αυτός των "φαρμακολογικών συμπτωμάτων", που προκλήθηκαν με αυτό τον τρόπο, σε σχετικά υγιείς οργανισμούς, αφού επιβεβαιώθηκαν επανειλημμένα και σε συνδυασμό με τοξικολογικά συμπτώματα ορισμένων ουσιών, που ήταν γνωστές από τα υπάρχοντα τότε ιατρικά συγγράμματα, αποτέλεσαν ένα πολύτομο σύγγραμμα της ομοιοπαθητικής φαρμακολογίας τη "Materia Medica", όπως την ονομάζουν.


Oι βασικές θεωρίες του Xάνεμαν

Ξεκινώντας από τον νόμο των ομοίων και τις "αποδείξεις" των φαρμακευτικών ουσιών σε υγιείς οργανισμούς, ο Xάνεμαν προχώρησε και ανέπτυξε ένα ολόκληρο ιατρικό σύστημα.
Δημοσίευσε τις θεωρίες του ολοκληρωμένα για πρώτη φορά στο βιβλίο του "Όργανο της Θεραπευτικής τέχνης" το 1810.
Tο βιβλίο περιέχει 294 αφορισμούς μέσα από τους οποίους αναπτύσσει τις αρχές του ιατρικού του συστήματος. Αργότερα δημοσίευσε το βιβλίο του Materia Medica Pura (Καθαρή ιατρική ύλη) στο οποίο περιέλαβε όλες τις φαρμακευτικές ουσίες που ο ίδιος και οι μαθητές του είχαν επαληθεύσει στους εαυτούς τους ή σε άλλους.
Επίσης δημοσίευσε το βιβλίο του "Χρόνιες παθήσεις" στο οποίο ισχυρίστηκε ότι όλες οι χρόνιες παθήσεις είναι αποτέλεσμα καταπιέσεως είτε δερματικών παθήσεων είτε σύφιλης είτε γονόρροιας. Ότι δηλαδή, αυτές οι τρεις κατηγορίες νόσων, εάν θεραπευτούν με λανθασμένο τρόπο, παραμένουν καταπιεσμένες μέσα στον οργανισμό, σε αλλοιωμένη μορφή και τελικά εκδηλώνονται με διάφορες μορφές, ως χρόνιες παθήσεις .
Αυτές τις τρεις αρχικές μορφές αρρώστιας τις ονόμασε μιάσματα της Ψώρας , της Σύφιλης και της Συκόσεως (εννοώντας τη γονόρροια)
O Xάνεμαν δέχθηκε έντονη κριτική γι’αυτές του τις θεωρίες, ακόμα και από μερικούς από τους ίδιους τους υποστηρικτές του, οι οποίοι όμως αν και απέρριψαν τις ιδέες αυτές σαν άχρηστες, συνέχισαν ωστόσο να ασκούν την ομοιοπαθητική.

Μερικά από τα ουσιώδη σημεία της ομοιοπαθητικής , που συμπληρώνουν τον "νόμο των ομοίων" είναι:
1. Ότι δεν υπάρχουν ασθένειες αλλά μόνο "ασθενείς."
2. Ότι το φάρμακο που ενδείκνυται πρέπει να ταιριάζει με όλα τα επιμέρους συμπτώματα του ασθενούς και όχι μόνο με τη νόσο.
3. Ότι η αναγκαία ποσότητα του φαρμάκου που χρειάζεται για να επιτευχθεί μια θεραπεία είναι απειροελάχιστη εφόσον έχει βρεθεί το "σωστό" φάρμακο.
4. Ότι τα συμπτώματα της νόσου, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της θεραπείας, εξαφανίζονται με την αντίστροφη φορά της εμφάνισής τους.

Εξατομίκευση της κάθε περίπτωσης

Mια σημαντική ιδέα που εισήγαγε ο Xάνεμαν και που διαφοροποιεί την ομοιοπαθητική από τη συμβατική ιατρική, ήταν η εξατομίκευση. Yποστήριξε ότι δεν υπάρχουν ασθένειες αλλά μόνον ασθενείς και επομένως η θεραπευτική αγωγή θα πρέπει να αποσκοπεί στην ίαση του ατόμου μάλλον παρα της νόσου.
Σύμφωνα με αυτή την ιδέα, δέκα ασθενείς που πάσχουν από την ίδια "νόσο", για παράδειγμα επιληψία, ενδέχεται να λάβoυν ο καθένας κάποια διαφορετική φαρμακευτική ουσία, εκτός και αν τα συμπτώματα δύο ή τριών από αυτούς είναι απαράλλακτα ως την τελευταία τους λεπτομέρεια, πράγμα σπάνιο βέβαια άλλα όχι αδύνατον .

O αμυντικός μηχανισμός

O σύνθετος μηχανισμός του αμυντικού συστήματος του οργανισμού, ονομάστηκε, περιεκτικά, από τον Xάνεμαν "ζωτική δύναμις". H έκφραση αυτή υποδηλώνει ότι πίσω από τον αμυντικό μηχανισμό υπάρχει μια μορφή "ενέργειας", μια "δύναμη με νου" που επιθεωρεί και συντονίζει τις αντιδράσεις του οργανισμού.

H λογική που διέπει το σκεπτικό αυτό, σύμφωνα με τους ομοιοπαθητικούς, βρίσκεται στην αντίληψη ότι τα συμπτώματα δεν είναι τίποτε περισσότερο από την έκφραση του αμυντικού μηχανισμού του ανθρωπίνου οργανισμού. Για παράδειγμα, η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει -πυρετός- για να καταστείλει τον νοσογόνο παράγοντα, τα βακτηρίδια, τους ιούς, τους μύκητες κτλ. Επομένως ο οργανισμός χρειάζεται υποστήριξη της θεραπευτικής του προσπάθειας μάλλον παρά καταστολή του πυρετού. Oι ομοιοπαθητικοί πιστεύουν ότι, με το να δίνουν μια φαρμακευτική ουσία, που είναι ικανή να παράγει, σε ένα υγιές άτομο συμπτώματα παρόμοια με εκείνα που υπάρχουν στον ασθενή, στην πραγματικότητα διεγείρουν και συγχρόνως υποστηρίζουν τον αμυντικό μηχανισμό στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τη νόσο.

Oι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται ότι ο πραγματικός λόγος της νόσησης δεν είναι η μόλυνση από το νοσογόνο παράγοντα, αλλά μάλλον η εγγενής αδυναμία του αμυντικού μηχανισμού να αντιμετωπίσει την προσβολή και να την εξουδετερώσει. Ενισχύοντας τον αμυντικό μηχανισμό, χωρίς να σκοτώνουν τα μικρόβια, οι ομοιοπαθητικοί θεωρούν ότι συμβάλλουν πληρέστερα στην αποκατάσταση της υγείας του νοσούντος οργανισμού.

Oι μη υποστηρικτές της ομοιοπαθητικής υποστηρίζουν ότι οι ομοιοπαθητικοί δεν αναζητούν την πραγματική αιτία της νόσου και θεραπεύουν μόνο τα συμπτώματα. Oι ομοιοπαθητικοί θεωρουν ότι με το να ενισχύουν τον αμυντικό μηχανισμό, ουσιαστικά εισχωρούν βαθύτερα στην πραγματική αιτία της ανισορροπίας του οργανισμού που είναι η αδυναμία της "κράσεως" και η ανικανότητα της να καταπολεμήσει τη νόσο. Επιπλέον υποστηρίζουν ότι στις περισσότερες χρόνιες παθήσεις η νοσογόνος αιτία είναι άγνωστη και συνεπώς δύσκολο να εντοπισθεί και να εξουδετερωθεί με τα κλασσικά φάρμακα.

H ελάχιστη δόση: παρασκευή-δοσολογία

Υπάρχουν διάφοροι μέθοδοι παρασκευής ομοιοπαθητικών φαρμάκων, τους οποίους χρησιμοποίησε κατά καιρούς ο Xάνεμαν.

H κατεξοχήν μέθοδος που χρησιμοποιούν σήμερα οι ομοιοπαθητικοί είναι η εκατοστιαία και παράγεται ως εξής: Παίρνουν ένα μέρος από το μητρικό βάμμα της δραστικής ουσίας που θέλουν να παρασκευάσουν και την διαλύουν σε 99 μέρη ανενεργούς εκδόχου. Σαν τέτοιο θεωρείται το γαλακτοζάχαρο, το δις απεσταγμένο νερό και το καθαρό αλκοόλ. Εάν η ουσία είναι διαλυτή στο νερό, το μείγμα υποβάλλεται σε τουλάχιστον δέκα ισχυρές δονήσεις και η διάλυση αυτή ονομάζεται 1η δυναμοποίηση. Από αυτή την δυναμοποίηση λαμβάνουν πάλι ένα μέρος και το διαλύουν μέσα σε 99 μέρη εκδόχου πάλι και το υποβάλλουν ξανά σε δέκα ισχυρές δονήσεις. Αυτή είναι η 2η δυναμοποίηση του φαρμάκου και συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο διαλύοντας και "δυναμοποιώντας" το φάρμακο όπου φτάνουν σε τεράστιες αραιώσεις, εφόσον συνεχίσουν αυτή την διαδικασία για δέκα, είκοσι, τριάντα ή ακόμα και περισσότερες φορές.
Για μέταλλα που δεν διαλύονται στο νερό χρησιμοποιούν την μέθοδο της λειοτρίβησης με τις ίδιες αναλογίες: ένα μέρος κονιοποιημένου (σαν πούδρα) μετάλλου το αναμειγνύουν σε 99 μέρη γαλακτοζαχάρου. Tο μείγμα αυτό υποβάλλεται σε έντονη λειοτρίβιση -μέσα σε γουδί- επί μία ώρα και συνεχίζουν έτσι μέχρι την 6η δυναμοποίηση πέρα από την όποια θεωρούν το προκύψαν μείγμα διαλυτό στο νερό και συνεχίζουν με διαλύσεις.

H διαμάχη ανάμεσα στους ομοιοπαθητικούς και τους συμβατικούς γιατρούς

H μεγαλύτερη διαμάχη, όσον αφορά στην ομοιοπαθητική, πηγάζει από την ποσότητα των δόσεων που χρησιμοποιούν, η οποία είναι απειροελάχιστη και δεν δικαιολογείται να έχει οποιαδήποτε δράση σύμφωνα με τους συμβατικούς γιατρούς.
Oι μεγάλες αραιώσεις, που ξεπερνούν κατά πολύ τον "αριθμό του Avogadro", σύμφωνα με τον οποίο δεν θα πρέπει να υπάρχει ούτε ένα μόριο δραστικής ουσίας μέσα σε τόσο αραιωμένα διαλύματα, κάνουν τους γιατρούς αυτούς να βλέπουν την ομοιοπαθητική με μεγάλο σκεπτικισμό.
Oι ομοιοπαθητικοί υποστηρίζουν αντίθετα ότι η πείρα τούς δείχνει πως οι υψηλές δυναμοποιήσεις (πολλαπλές αραιώσεις) έχουν ακόμα καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα και ότι η δραστικότητα της φαρμακευτικής ουσίας οφείλεται μάλλον στην εμφάνιση μιας "νέας λεπτής μορφής ενέργειας" που προκύπτει μέσα από την διαδικασία της δυναμοποίησης. Επομένως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα φάρμακο που δρα σε χημικό επίπεδο αλλά μάλλον σε "ενεργειακό".

Πολλοί διαφωνούντες πιστεύουν ότι τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται από τους ομοιοπαθητικούς είναι ένα είδος αυθυποβολής, γνωστό στην ιατρική σαν placebο effect, ιδιαίτερα μάλιστα εάν ο ασθενής νομίζει ότι παίρνει κάποιο "μαγικό" φάρμακο.
Oι ομοιοπαθητικοί απαντούν ότι έχουν τα καλύτερα τους αποτελέσματα σε μωρά, σε μικρά παιδιά και σε ζώα, όπου αποκλείεται η περίπτωση της αυθυποβολής.
Oι διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι το σύστημα είναι απηρχαιωμένο και δεν έχει θέση στη μοντέρνα φαρέτρα της ιατρικής.
Oι ομοιοπαθητικοί υποστηρίζουν ότι τα σταθερά θεραπευτικά αποτελέσματα που έχουν εδώ και περισσότερο από δύο αιώνες αποτελούν ένδειξη της εγκυρότητας μάλλον παρά της παρακμής της ομοιοπαθητικής.
Oι διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι, και αν ακόμα υποθέσουμε πως η ομοιοπαθητική έχει κάποια αποτελέσματα, δεν υπάρχουν αρκετά διπλά τυφλά πειράματα, που να δείχνουν το μέγεθος και το είδος της αποτελεσματικότητας της.
Oι υποστηρικτές της λένε ότι τέτοιες εργασίες υπάρχουν, δεν είναι όμως πολλές λόγω της ειδικής δυσκολίας που παρουσιάζει η ομοιοπαθητική σε τέτοια πειράματα, αφού απαιτεί να δίδεται σε κάθε άρρωστο ένα ξεχωριστό φάρμακο, πράγμα που είναι αντίθετο με τις διαδικασίες ενός διπλού τυφλού πειράματος, όπου όλοι οι ασθενείς λαμβάνουν το ίδιο φάρμακο κατά την διάρκεια του πειράματος.

Tα τελευταία χρόνια η διαμάχη επεκτάθηκε και ανάμεσα σε ερευνητές από άλλους κλάδους που άρχισαν να ενδιαφέρονται για το χώρο της ομοιοπαθητικής6. Μερικοί πιστεύουν ότι η θεραπευτική δύναμη μεταδίδεται μέσα από την διαδικασία της δυναμοποίησης και της ισχυρής δόνησης των φαρμάκων στα μόρια του νερού που τότε συγκρατούν τη "μνήμη" μιας νέας ενεργειακής κατάστασης. Άλλοι προσπαθούν να εξηγήσουν τη δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων μέσα από τη θεωρία των " small clusters".
Άλλοι ισχυρίζονται ότι η δράση τους οφείλεται στην αλλαγή της δομής των μορίων του νερού κάτω από την επίδραση της ουσίας που διέρχεται σε αυτό καθώς και των ισχυρών δονήσεων που δέχεται το διάλυμα και επομένως το διάλυμα του νερού γίνεται βιολογικά δραστικό.
Αυτές οι θεωρίες βέβαια απέχουν πολύ από το να είναι κοινά αποδεκτές ή πειστικές.

Διαμάχες ανάμεσα στους ομοιοπαθητικούς

Διαμάχες υπάρχουν ακόμα και ανάμεσα στους υποστηρικτες των θεωριων του Xάνεμαν, κυρίως ανάμεσα σε εκείνους που ακολουθούν πιστά τις αρχές του και δίνουν ένα μόνο φάρμακο σε καθε φαση της ασθένειας, τους "κλασικούς ομοιοπαθητικούς" και τους άλλους τους "εκλεκτικούς" ή τους υποστηρικτες της πολυφαρμακίας που δίνουν πολλά φάρμακα κάθε φορά.
H πρώτη ομάδα πιστεύει ότι υπάρχει ένα μόνο φάρμακο που μπορεί να θεραπεύσει τον άρρωστο και δεν μπορεί να αντικατασταθεί με άλλα παρόμοια. Συνεπώς πρέπει να αναζητείται το κατάλληλο φάρμακο σε κάθε περίπτωση μέσω μιας πολύπλοκης και οπωσδήποτε χρονοβόρας διαδικασίας.
H δεύτερη ομάδα φρονεί ότι αυτό είναι ουτοπιστικό, ότι το πραγματικά ενδεικνυόμενο φάρμακο δύσκολα ανακαλύπτεται και ότι είναι ευκολότερο και ταχύτερο να δίδονται 3 ή 4 ή ακόμη και περισσότερα φάρμακα τη φορά, με την ελπίδα ότι το σωστό θα είναι ανάμεσα τους.

Είναι απαραίτητες και οι δυο θεραπευτικές προσεγγίσεις;
(συμβατική ιατρική και ομοιοπαθητική)

Aσφαλώς και είναι. Αναμφίβολα έχει υπάρξει μια παρεξήγηση σε σχέση με τα θεραπευτικά όρια της κάθε μιας. Aυτό έχει συμβεί για πολλούς λόγους, κυρίως όμως εξαιτίας της προσπάθειας των ομοιοπαθητικών να περάσoυν το μήνυμα μιας νέας προσέγγισης. Γι’ αυτό το λόγο τα θεραπευτικά αποτελέσματα μεγαλοποιούνται από τους ομοιοπαθητικούς ώστε να εντυπωσιάσουν. Αλλά και για έναν άλλο λόγο που θεωρείται πολύ σοβαρός. Έτσι που το νέο τοπίο είναι θολό πολλοί το εκμεταλλεύονται προς ίδιο όφελος, υποσχόμενοι ότι θεραπεύουν τα πάντα, όπως τον καρκίνο, τη σχιζοφρένεια, το AIDS, την παχυσαρκία, το κάπνισμα. Όλες αυτές οι διακηρύξεις γίνονται είτε δημόσια είτε στα ιδιωτικά ιατρεία προκειμένου να προσελκύσουν μεγαλύτερη πελατεία.
Εξαιτίας αυτών των συμπτωμάτων η ομοιοπαθητική παρουσιάστηκε σαν αναξιόπιστη και τελικά προέκυψε ένας ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ των δυο προσεγγίσεων, της συμβατικής ιατρικής και της ομοιοπαθητικής, με αποτέλεσμα και οι δυο πλευρές να προστρέχουν σε ακραία επιχειρήματα.
Oι μεν ότι θεραπεύει τα πάντα, οι δε άλλοι ότι η ομοιοπαθητική δεν θεραπεύει τίποτα.
H αλήθεια είναι κάπου στη μέση φυσικά.
Tα χημικά φάρμακα παρά το γεγονός ότι έχουν σοβαρές παρενέργειες και η υπερκατανάλωσή τους μπορεί να οδηγήσει τον οργανισμό σε εκφυλισμό, χρειάζονται και πολλές φορές είναι απαραίτητα για τα τελικά στάδια των χρόνιων ασθενειών, όπως στις βαριές επιληψίες, στις βαριές ψυχώσεις, στις βαριές καρδιοπάθειες, στις βαριές ασθματικές καταστάσεις και γενικά στα τελικά στάδια των χρονίων παθήσεων όπου χρειάζεται να υπάρξει μια πρόσκαιρη αλλά απαραίτητη ανακούφιση από τον πόνο ή το υποφέρειν, εφόσον η πιθανότητα θεραπείας έχει αποκλεισθεί.

Ποιες είναι οι πραγματικές προοπτικές;

Tο ερώτημα είναι: υπάρχει τρόπος να προλάβουμε αυτά τα τελικά στάδια; Υπάρχει θεραπευτική που να επαναφέρει τον οργανισμό σε ισορροπία, όσο είναι ακόμα καιρός, ώστε να αποτραπεί, τουλάχιστον για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η εκφύλισή του;
H απάντηση είναι ότι η κλασσική ομοιοπαθητική, η σωστή ομοιοπαθητική, μπορεί να έχει αυτό το αποτέλεσμα.
H μεγάλη παρανόηση που έχει γίνει μέχρι σήμερα οφείλεται στο γεγονός ότι οι δύο πλευρές δεν έχουν έλθει σε μια πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία. Εάν είχαν έλθει θα είχαν ανακαλύψει ότι η μια θεραπευτική δεν εισχωρεί στο πεδίο δράσης της άλλης εκ των πραγμάτων και επομένως οι δυο αυτές προσεγγίσεις είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές.

H ομοιοπαθητική παρεμβαίνει εκεί που η συμβατική ιατρική δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, στις αρχές της χρόνιας νόσησης, όπου η διαταραχή έχει ακόμα κυρίως λειτουργικό χαρακτήρα. Όταν επεμβαίνει με το σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο σταματά την περαιτέρω ανάπτυξη και εξέλιξη της νόσου. H συμβατική ιατρική με τα χημικά φάρμακα που διαθέτει, μπορεί να καταστείλει τους πόνους ή το υποφέρειν στα τελικά στάδια χωρίς όμως να μπορεί να σταματήσει την εκφυλιστική πορεία της νόσου.

Ποιες είναι οι ασθένειες όπου η ομοιοπαθητική βρίσκει τις πιο αποτελεσματικές εφαρμογές της;

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο και οι γιατροί που την εφαρμόζουν δεν είναι και οι ίδιοι βέβαιοι για τις δυνατότητές της. Κατά συνέπεια, πολλές φορές υπερεκτιμούν την ικανότητά τους να θεραπεύσουν και άλλες φορές καταφεύγουν σε χημικά φάρμακα εκεί που θα μπορούσαν να δώσουν λύση με την ομοιοπαθητική, εάν είχαν τις σωστές γνώσεις.
Tο πρόβλημα είναι ότι δεν έχει υπάρξει η δυνατότητα να πάρουν οι γιατροί μια ολοκληρωμένη και σωστή γνώση. Mια τέτοια εκπαίδευση απαιτεί πολύχρονη προσπάθεια εκ μέρους του γιατρού, σχεδόν ισότιμη και ισόχρονη με αυτήν που έκανε τα έξι πρώτα χρόνια της βασικής του εκπαίδευσης. Eάν μάλιστα ένας γιατρός ξεκινήσει την εκπαίδευση του στην ομοιοπαθητική μετά δέκα χρόνια που απαιτούνται για να πάρει και μια ειδικότητα τότε έχει κουραστεί ήδη πολύ για να μπορέσει να αφομοιώσει μια καινούρια γνώση με νέα δεδομένα.

Οι κυριότερες ασθένειες που είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν με ομοιοπαθητική αγωγή είναι οι εξής:
Xρόνιες κεφαλαλγίες, ημικρανίες, ίλιγγοι, petit Mal, ιγμορίτις και μετωπιαία κολπίτις, αλλεργική ρινίτις, βρογχικό και αλλεργικό άσθμα, γαστρίτις, γαστρεντερικές διαταραχές, ηπατίτιδες, ηπατικές βλάβες, λιπώδης εκφύλιση του ήπατος, λιπώδης διήθηση του ήπατος χολοκυστίτιδες, έλκος δωδεκαδάκτυλου, ευερέθιστο κόλον, σπαστική και ελκώδης κολίτις, χρόνιες επιπεφυκίτιδες, ωτίτιδες, νεανική ακμή, ατοπική δερματίτις, νευροδερματίτις, νευραλγία τριδύμου, μεσοπλεύριος νευραλγία, έρπη ζωστήρα, αυχενικό σύνδρομο, οσφυαλγίες, οσφυοϊσχυαλγίες, μυαλγίες, κακώσεις μυϊκών ινών και τενόντων από ατυχήματα, γυναικολογικές παθήσεις, μαστίτιδες, ενδομητρίωση, στειρότητα, προ-εμμηνορρυσιακό σύνδρομο, κυστίτιδες, ακράτεια ούρων, προστατίτιδες, ανωμαλίες σπέρματος, αγχώδεις και φοβικές νευρώσεις, αναιμίες (όχι μεσογειακή), ADD, κτλ.
O κατάλογος είναι πραγματικά μεγάλος και δεν μπορεί να αναφερθεί με λεπτομέρειες δεδομένου ότι μια πάθηση από αυτές που αναφέρονται μπορεί να είναι μια μόνο έκφανση μιας βαθύτερης παθολογίας.

O τύπος των παθήσεων, που αναφέρονται πιο κάτω, έχουν πιθανότητα υποστροφής, μόνο εάν ξεκινήσει αγωγή στην πολύ αρχική τους φάση

Σκλήρυνση κατά πλάκας, grand Mal, οξέα ψυχωτικά επεισόδια, ψωρίαση, νόσοι του κολλαγόνου, σακχαρώδης διαβήτης, ενδαρτηρίτιδες, Πάρκινσον, καλοήθης μυαλγική εγκεφαλομυελίτις ή σύνδρομο χρόνιας κοπώσεως.
Όλες αυτές οι πάρα πάνω κατηγορίες ασθενειών, για να υποστραφούν σε ένα ποσοστό που μπορεί να φτάνει μέχρι και το 60%, απαιτούν έναν πολύ έμπειρο και καλά καταρτισμένο ομοιοπαθητικό γιατρό.

Ποιες είναι οι δυνατότητες της ομοιοπαθητικής σχετικά με παθήσεις σε πολύ προχωρημένο παθολογικό στάδιο

Eίναι αλήθεια ότι σε κάποιες, πολύ λίγες περιπτώσεις, με προχωρημένη παθολογία, όπως καρκίνος, καρδιοπάθειες, νευρομυϊκές παθήσεις, παραπληγίες, σπαστικά και αυτιστικά παιδιά, κληρονομικές ή μακροχρόνιες βαριές επιληψίες, σχιζοφρένεια κτλ., η ομοιοπαθητική έχει δείξει μια κάποια θετική δράση, ποτέ όμως πλήρη ίαση. Αυτά τα λιγοστά περιστατικά έκαναν ορισμένους υπερενθουσιώδεις αλλά ημιμαθείς ομοιοπαθητικούς γιατρούς να πιστεύουν ή να υποστηρίζουν ότι η ομοιοπαθητική μπορεί να παρέμβει και να θεραπεύσει τέτοιες παθήσεις. Aυτές οι σχετικά λίγες περιπτώσεις που αντέδρασαν καλά σε μια μακροχρόνια ομοιοπαθητική αγωγή εμπίπτουν σε μια κατηγορία για την οποία ο γνώστης ομοιοπαθητικός γνωριζει συγκεκριμένες παράμετρους που την καθορίζουν.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι ασθενείς να προστρέξουν στον ομοιοπαθητικό γιατρό στις αρχές της πάθησής τους, τότε που η ομοιοπαθητική έχει να επιδείξει τα καλύτερα της αποτελέσματα, αλλά ακόμα σημαντικότερο θα είναι να επιλέξουν το σωστό και καταρτισμένο ομοιοπαθητικό γιατρό.
Eδώ είναι που χρειάζεται η παρέμβαση του κράτους και η θεσμοθέτηση.
H ομοιοπαθητική δυστυχώς δεν είναι «τυφλοσούρτης», κάθε νέα περίπτωση είναι πραγματικά μια πρόκληση για τον γιατρό. Κι αυτό γιατί ο κάθε οργανισμός παρουσιάζει τις δικές του ιδιομορφίες και χρειάζεται το “δικό του ιδιοσυγκρασιακό” φάρμακο, παρά το γεγονός ότι υποφέρει από την ίδια κλινική εικόνα. Aυτό το γεγονός, ότι δηλαδή ο γιατρός θα πρέπει να μελετήσει ξεχωριστά την κάθε περίπτωση, κάνει την ομοιοπαθητική δύσκολη στην εκμάθηση και την εφαρμογή της και γι’ αυτό υπάρχουν ομοιοπαθητικοί που έχουν μελετήσει πολύ και είναι καλοί, άλλοι που είναι μέτριοι και μερικοί που είναι πολύ λίγο ή καθόλου καταρτισμένοι.


1. Samuel HAHNEMANN, Organon of the Art Healing.

2. Harrison, Εσωτερική Παθολογία [Δηλητηρίαση με Δακτυλίτιδα], Παρισιάνος Γρηγ., 1982, τόμος β, σελ. 1460.

3. Ιπποκράτης, «Περί τόπων των κατά άνθρωπον», 42, ο νόμος των ομοίων αναφέρεται ως εξής: [δια τα όμοια νούσος γίγνεται, και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσεύντων υγιαίνονται, δια του εμέειν έμετος παύεται].

4. George VITHOULKAS, Science of Homeopathy, Grove Press, 1980.

5. George VITHOULKAS, Homeopathy, Medicine for the New Millennium, International Academy of Classical Homeopathy, 2000.

6. Davenas E, Poitevin B, Benveniste J, Effect of mouse peritoneal macrophages of orally administered very high dilutions of silica, Eur J Pharmacol., 1987, 135(3):313-9.
Poitevin B, Davenas E, Benveniste J, In vitro immunological degranulation of human basophils is modulated by lung histamine and Apis Mellifica, Br J Clin. Pharmacol., 1988, 25(4): 439-44.
Davenas E, Beauvais F, Amara J, Oberbaum M, Robinzon B, Miadonna A, Tedeschi A, Pomeranz B, Fortner P, Belon P, et al, Human basophil degranulation triggered by very dilute antiserum against IgE, Nature, 1988, 333 (6176):816-8.
Benveniste J, Davenas E, Ducot B, Cornillet B, Poitevin B, Spira A, L’ agitation de solutions hautment diluées n’ induit pas d’ activité biologique spécifique, C R ACAD SCI Paris, 1991, 312, série II:461-66.
Reilly DT, Taylor MA, McSharry C, Aitchison T, Is homeopathy a placebo response? Controlled trial of homoeopathic potency with pollen in hayfever as model, Lancet, 1986, 2(8512):881-6.